“Yes…”
“Alright. Goodbye, see you.”
"See you," I said to my mom and then hung up the phone. My two hands gripped the back of the chair.
Napamura ako.
I don't know what really happened. When Mikai came here, I was so glad. Especially when she told me she loved me too. It was unexpected— akala ko hindi ko na ulit siya makikita. Kahit na gusto ko siyang puntahan sa bahay niya. Kausapin to make things right— para ipaliwang ko sa kaniya lahat.
Hindi ko na nagawa. Hindi ko ginawa.
Wala naman talaga kaming relasyon ni Tharina. We are just talking about something. Isa pa iyon sa iniisip ko ngayon. May dugong Montinelli rin kami? Totoo kayang magpinsan talaga kami ni Tharina?
That’s it?
Totoo kaya ang mga sinasabi ni Tharina? Hindi ko pa pinapaalam sa mga magulang ko ang tungkol doon.
