Chantal's POV
Bawat salitang lumabas sa bibig ni Argus nang sandaling iyon ay parang karayom na tumutusok sa puso ko. Hindi ko napigilan ang luha na hindi dapat pa pumatak sa mga mata ko. Why would I cry, kung ito naman ang desisyon ko? Like ano'ng karapatan kong umiyak nang ganito gayong ito naman ang gusto ko?
Nang iabot sa akin ni Argus ang uniporme at bag ko, I saw the familiar stare he used to give me noong nagsisimula palang ang bond namin na hindi ko inasahan.
"Thank you," Iyon ang huling salitang lumabas sa bibig ko saka bumaba ng kotse. I know from that moment na lumabas ako sa backseat ng kotse niya, alam kong tapos na.
Pinanood ko lang na humarurot ang kotse niya. Parang ewan na tumulo ang luha ko na hindi ko namalayan. I hate this. I hate this feeling na parang may nakad
