Hindi naman maalis ang masama niyang tingin kay Noraine hanggang sa makalayo na ang kotse na sinasakyan ng dalawa.
‘Hindi mo maaagaw sa akin si Andrei, Noraine. Hindi kahit na kailan.’
Nagpupuyos ang kalooban ni Lorebel at mas lalong umusbing ang galit at poot sa kanyang dibdib para kay Noraine. Napuna naman siya ng kanyang kasama.
“Oh, magkasalubong na magkasalubong naman ang mga kilay mo, Lorebel.” Inirapan ni Lorebel ang co-nurse niya nang batiin nito ang mukha niya.
“Maganda pa rin naman ako,” napapairap niyang sambit.
Narinig niya ang mahinang pagtawa ng kasama kaya tiningnan niya ito at pinagtaasan ng kilay. “Oh, nagtataray ka na naman, ano bang problema?” natatawang tanong sa kaniya ng kausap.
“May peste lang na pakalat-kalat sa bakuran ko,” sagot niya at pumasok sa isip niya
