“เกี๋ยวอะไรกับพริมา?”
ภามถามกลับ ดวงตาของเขาลุกวาบ
“คุณกับคุณพริ อนาคตต้องแต่งงานกันนี่คะ หลันไม่อยากเป็นตัวแทรกกลาง คุณกับหลันจะมองหน้ากันไม่ติดเปล่าๆ” ”
บุหลันพยายามอธิบาย เธอลืมไปว่าเธอต้องการทำอะไร ในการพาตัวเองเข้ามาใกล้เขา เธอขลาดเขลา และยังคงรู้สึกไม่ต่างจากเมื่อเจ็ดปีก่อน ความรู้สึกที่แอบซ่อนไว้ ค่อยๆ ผุดซึมออกมา เธอเป็นน้องสาวของว่าที่คู่สมรสของเขา ต่อให้สองคนนี้ไม่ได้รักกัน แต่หากผู้ใหญ่เห็นชอบ ทั้งภามและพริมาคงไม่มีใครปฏิเสธ เธอแค่อยากแก้หน้าให้ตัวเอง เป็นความโง่ที่ริอ่านพาตัวเองมาเล่นกับไฟ ทั้งที่รู้ว่า...เธอไม่มีทางชนะแน่ๆ
ภามควรรู้จักกับความเสียใจอย่างสุดซึ้งบ้าง
ไม่ใช่ทุกอย่างที่เขาต้องได้ แล้วจะได้เสมอไป
บุหลันเลยหยุดดิ้นเมื่อคิดบางอย่างออก การใช้ความกระด้างต่อต้านความรุนแรงไม่ได้ เธอต้องรอดไปจากเหตุการณ์วิกฤตเช่นนี้ เธอช้อนสายตามองหน้าภาม “คุณคงไม่คิดข่มเหงหลันหรอก.
