“เหมือนจะต้องใช้เวลา เอาไงจะคุยตรงนี้ หรือที่ห้องทำงานฉันดีละ” ภามเริ่มกังวล สถานการณ์ตอนนี้เขาไม่แน่ใจว่าจะควบคุมตัวเองได้ เขาเครียดกับงาน ลืมเรื่องความสำราญส่วนตัวไปเสียสนิท แต่ทันทีที่สบตาบุหลัน ความกระหายแปลกๆ ก็ผุดขึ้นมาเหมือนตาน้ำแตก
บุหลันยิ้มแหยๆ “ขอเวลาหลันอธิบายสักสิบนาทีได้มั้ยคะ”
“ได้สิ ตามฉันมา” ภามคิดถึงอเนก เขาภาวนามาตลอดทาง เขาหวังว่าที่ห้องทำงานของเขา จะไม่มีอเนกคอยกวนใจ
เขาถอนใจดังเฮือก ในห้องทำงานสีเบจ ไม่มีอเนกนั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อ
บุหลันเดินผ่านภามเข้าไปด้านใน เธอพยายามสงบอกสงบใจ แต่เพราะสายตาอ่านไม่ออกของชายคนนั้นมองตรงมาที่เธอ บุหลันก็เริ่มนั่งไม่ติด
เธอเริ่มลังเล มือเธอกำแน่นบนหน้าตัก เธอถอยตอนนี้ไม่ได้ อย่างน้อยเธอก็ควรตอบแทนบุญคุณบิดา ตอนที่ท่านเดือดร้อน
“ว่ามาสิ ฉันกำลังรอฟังอยู่!”
ภามเดินมาอิงสะโพกกับที่วางแขนของโซฟาที่บุหลันนั่งอยู่
บุหลันขยับตัวด้วยควา
