เวลาเดินเวียนมาบรรจบวันหยุดอีกครั้ง และวันหยุดนี้สรวัชญ์ก็ออกไปข้างนอกอย่างที่ทำประจำ เพียงแต่การออกไปครั้งนี้ของเขาแม้ตอนแรกจะเกี่ยวกับงาน
แต่ตอนหลังนั้น...
กึก! สองเท้าเล็กของเด็กกับสองเท้าเล็กของผู้หญิงชะงักนิ่งกับที่หลังจากไม่รู้ว่าบังเอิญหรือโลกแคบเกินไป ที่ทำให้เธอกับเด็กน้อยมาเจอกับสรวัชญ์ในสถานที่แบบนี้
พรรษามองหน้าสรวัชญ์ก่อนจะมองไปยังผู้หญิงใบหน้าสวยงามคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างเขา พร้อมกับเด็กสาวตัวน้อยวัยไล่ๆ กับเด็กชายสรัลที่ถูกเขาอุ้มไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะก้มลงมองหน้าเด็กชายสรัลที่กำลังจับมือเธออยู่
“ไปเถอะคับ” เด็กชายสรัลเงยหน้าขึ้นมามองหน้าพรรษาแล้วพูดขึ้นด้วยใบหน้าเรียบนิ่งราวกับไม่ได้รู้สึกอะไร
แต่ผู้ใหญ่อย่างเธอทำไมจะมองไม่ออกถึงสายตาเจ็บปวดที่เด็กน้อยไม่สามารถซ่อนมันไว้ตอนนี้ได้ล่ะ
แต่จะแปลกตรงไหนที่เด็กน้อยวัยสี่ขวบจะเจ็บปวดจนซ่อนสายตาของตัวเองไม่ได้ ขนาด
