Yaman'dan önce ben geçmiştim odaya, zar zor toparlanmıştım, o gelmeden önce sakinleşmem gerekiyordu sonuçta.
Yaman odaya girince sadece bir saniye kadar yüzüne bakıp geri döndüm önüme. Benden birkaç adım ötede durmuştu, beni izlediğini tahmin ediyordum.
"Tebrik etmeyecek misin beni? Senin de istediğin gibi yendim maçı, ama senin yüzünden düşen bin parça?"
Soru soran tavrıyla ona dönüp mecburi bir gülüşle baktım. Ne kadar yüzüm gülse de pek iyi sayılmazdım.
"Kusruma bakma canım, kendimi nedense halsiz hissediyorum, o yüzden doğru düzgün tepki veremiyorum."
Bunu söylerken arada bir gözlerimi kaçırmayı ihmal etmiyordum, aklıma babamın söylediği şeyler geldiği için bakmakta bile zorlanıyordum.
Yaman tam karşıma geçip oturdu, gözlerini bana diktiğini hissedince mecburen dönüp baktım ona.
