บทที่ 15
ครืน ครืน เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ฉันจ้องมองไปทางต้นเสียงที่วางอยู่บนโต๊ะกระจก หน้าจอโชว์รายชื่อผู้โทรเข้า ฉันมองนิ่ง ก่อนรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตัดสินใจอยู่ว่าจะรับสายนี่ดีไหม
“รับ!! เปิดโฟน” น้ำเสียงของพี่เตยังคงดุดันเช่นเคย เขาจ้องหน้าฉันนิ่ง ตอนนี้มือฉันสั่นไปหมดแล้ว สายตาของเขามันน่ากลัวกว่าทุกที ฉันกดรับโทรศัพท์อย่างเลี่ยงไม่ได้
(น้องปรางครับ ได้ยินพี่ไหม) ฉันกดรับโทรศัพท์ แต่ไม่ยอมพูด จนคนต้นสาย ขานเรียกกลับมา
"ค่ะ ได้ยินค่ะ" เสียงถอนหายใจของอีกฝ่ายดังขึ้นมา แล้วหัวเราะเล็กน้อย
(พี่คิดว่าน้องปรางจะไม่รับโทรศัพท์พี่ซะแล้ว เมื่อวานพี่ขอโทษนะครับ พี่ไม่ดีเองที่ทำแบบนั้น แต่พี่ทำเพราะว่าพี่ชอบน้องปรางมาก น้องปรางน่าจะรู้ดี) ฉันหันไปยิ้มอ่อนให้กับคนนั่งข้างที่ตอนนี้จ้องตาฉันเหมือนกับจะฉีกเนื้อออกเป็นชิ้นๆ
(พี่อยากเลี้ยงข้าวน้องปรางเป็นการไถ่โทษ วันนี้น้องปรางว่างไม่ครับ)
"ปรา
