บทที่ 7
หลังจากที่ฉันนอนไม่หลับมาคืนหนึ่งเต็มๆ กับเรื่องที่คิดมาก ฉันก็แหกขี้ตาตื่นขึ้นมาแต่เช้า เดินทางมาที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งที่พี่สาวของฉันทำงานอยู่ ฉันเดินเข้ามายื่นบัตรประชาชน ระบุแพทย์ที่ต้องการพบ เพราะเมื่อเช้าหรือเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้วฉันได้โทรหาพี่สาว ที่เป็นหมอสูติ
“เชิญด้านนี้ค่ะ คุณหมอมะนาวรออยู่ค่ะ” ฉันเดินตามหลังพยาบาลเข้ามาในห้องห้องหนึ่ง
“ว่าไงยัยน้องตัวดี” พี่มะนาวพูดขึ้นเมื่อฉันเดินเข้ามาในห้อง “แกนี่นะ โตเท่าควายแล้วยังไม่มีปัญญาดูแลตัวเอง ไปเปลี่ยนชุดแล้วขึ้นไปนอนบนเตียง” ฉันทำหน้ามุ้ยใส่พี่สาว หลังจากที่โทรหาก็ได้เล่าเรื่องที่นอนคิดมาทั้งคืนให้กับพี่สาวฟัง สิ่งที่ได้กลับมาเป็นเสียงหัวเราะขำขันของพี่สาว
ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วขึ้นนอนบนเตียงขาหยั่ง รู้สึกเย็นวูบวาบตรงกลางใจสาว ก่อนจะสัมผัสได้กับความเย็นจากอุปกรณ์อะไรสักอย่างฉันรีบหุบขาเข้าหากันทันที ทั้งอายทั้งกลัว
