บทที่1 พิษร้าย
2393 Words
♤♡ ♧🅢︎🅞︎🅑︎🅐︎🅓︎♧♡♤
บทที่1 พิษร้าย
29/10/65
บ้านพักตากอากาศจังหวัดพังงา
หญิงสาวร่างเล็กในชุดเดรสสีดำนอนหมดแรงอยู่บนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์
ซ่าส์!!
" อึ่ก!! อ๊าย! "
เธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเมื่อมีน้ำเย็น ๆ สาดกระทบลงบนผิวหน้าสวย
" ลุกขึ้นมาได้แล้ว "
น้ำเสียงเรียบนิ่งดูไร้จิตวิญาณเอ่ยออกมาจากปากชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านายของเธอ
" คะ... คุณคีย์...ระ..เราอยู่ที่ไหนกันหรอคะ ? "
เธอถามเขาออกไปด้วยแววตาใสซื่อ ... แต่เขากับตอบเธอด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก
" ที่ไหนก็ได้..ที่ไม่มีใครตามหาเธอเจอ "
ยิ่งฟังยิ่งไม่เข้าใจ ... เธอพยายามดีดตัวลุกขึ้นจากเตียง แต่จำต้องตกใจอีกครั้งเมื่อข้อเท้าของเธอถูก พันธนาการไปด้วยโซ่ตรวนล็อคขาของเธอไว้ทั้งสองข้างจนเธอขยับออกไปไหนไม่ได้
กึก!! กึ่ด
" นะ !! นี่มันอะไรกันคะ ?? "
" โซ่นี่มัน...อะไร คุณทำฉันหรอ ? "
เธอพยายามนั่งนึกรันเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด เธอหลับไปหลังจากทานขนมที่เจ้านายยื่นให้จากนั้นเธอก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว..เธอตื่นขึ้นมาเพราะถูกน้ำสาดเข้าที่ใบหน้า
" ใช่ ! ฝีมือฉันเองแหละ "
" คุณ..ทำแบบนี้กับฉันทำไมคะ "
ดวงหน้าหวานจ้องไปนัยต์ตาประดุจเหยี่ยวของ อัคคีเขาจ้องเธอเหมือนกับโกรธแค้นเรื่องอะไรสักอย่าง ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้
" นาย วิรุธ สุปัญชาตรี... "
" คือพ่อของเธอสินะ ? "
เขาถามถึงพ่อฉันทำไมกัน...
" ...ชะ ใช่ค่ะทำไมคุณ ถึง... ? "
เธอไม่รู้ว่าอัคคีรู้ชื่อพ่อของเธอได้ยังไงก็ในเมื่อไม่ได้เขียนชื่อพ่อของเธอลงไปในใบสมัครงานด้วยซ้ำ
" ไอ้ ฆาตกร! "
ฟรึ่บ!!
สิ้นสุดเสียง เคร่งขรึมกระดาษA4จำนวนมากฟาดเข้าที่ใบหน้าสวยจนปลายกระดาษคมขีดหน้าเธอจนเป็นริ้ว
" อ๊ะ! .... นี่! คุณ!! "
หญิงสาวไม่พอใจหันหน้ามองเจ้านาย ตาเขม่นเป็นผู้ชายภาษาอะไรทำไมถึงทำนิสัยหยาบกรานแบบนี้
" แหกตาดูสะ ! ว่าทำไมฉันถึงโกรธ "
" ..พ่อของเธอมันชั่ว! "
" .... "
สาวเจ้าใจวูบหวิวมือไม้สั่นไปหมด ... เมื่อได้เห็นข้อความมากมายในกระดาษ มันเป็นใบเสร็จรับเงินจำนวนนึงที่มีลายมือพ่อของเธอเป็นคนเซ็นรับ
" มะ...หมายความว่ายังไง "
" ก็หมายความว่าพ่อของเธอเป็น คนยักยอกเงินบริษัทไงล่ะ! "
" อีกทั้งยัง ทรยศต่อผู้มีพระคุณอีกเห็นคนอื่นตายต่อหน้าต่อตาแต่ตัวเองกับเอาตัวรอด "
ปรึ่ก!!
" ฮึกก !! "
" เลวสิ้นดี !!! "
แววตาของอัคคีเปลี่ยนไปแบบอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเขาดูแข็งกร้าวไร้ความรู้สึก... ผิดกับเธอตอนนี้ เธอรู้สึกสับสนมาก ทุก ๆ อย่างมันมั่วไปหมด ... เธอจับใจความตั้งแต่ต้นไม่ได้ ทำไมพ่อถึงมีเงินมากมายขนาดนี้ทั้งที่เธอกับแม่ไม่เคยได้ใช้เงินจำนวนนี้เลยสักบาท พ่อส่งให้ก็แค่เพียงเศษเสี้ยวของเงินเดือนเท่านั้น
" เดี๋ยวนะคุณ ... คือฉันงงไปหมดแล้ว "
" เงิน20ล้าน... มันไม่ใช่อ่ะฉันว่าคุณเข้าใจผิดแน่ ๆ ! "
" ปล่อยฉันแล้วเรามาคุยกันดี ๆ เถอะนะคะ "
หญิงสาวกำลังพูดปลอบประโลมคนที่กำลังเดือดเป็นไฟให้ทุเลาลงบ้างแต่มันก็ไม่เป็นผลเพราะมันยิ่งทำให้คีย์โกรธมากกว่าเดิมที่เห็นลูกสาวของฆาตกรทำเป็นทองไม่รู้ร้อน
หมับ!!!
มืออุ่นร้อนจับไปที่แขนเรียวเล็ก บีบเคล้นมันด้วยความโกรธจนแขนขาวขึ้นเป็นรอยนิ้ว
" เข้าใจผิดยังไง..หลักฐานก็เห็นอยู่ตำตาอย่ามาทำเป็นไขสือทำเป็นไม่รู้ไปหน่อยเลย! "
" ปล่อยนะฉันเจ็บ!! "
แรงชายมีมากกว่าผู้หญิงตัวบอบบางอยู่แล้ว... ตอนนี้อัคคีไม่ได้สนใจว่าคนตรงหน้าจะเจ็บซ้ำมากแค่ไหน รู้แค่ว่าเธอคือลูกสาวของฆาตกร
" ... เอาเงินไปไม่ว่ายังทิ้งพวกท่านให้ตายตรงนั้นอย่างโดดเดี่ยว ! "
กึ่ด!
เน้นคำพูดมากเท่าไหร่แรงบีบก็ยิ่งหนักขึ้น ...
" คนเลว ๆ แบบพ่อเธอรีบชิงตายก่อนไปทำไม! "
" หยุดพูดสักที!!! "
" เธอนั่นแหละหุบปาก! "
ชายหนุ่มตะโกนใส่หน้าเธออย่างเกรี้ยวกราด ... ทำให้สายน้ำต้องรีบกลืนคำพูดที่จะอธิบายกลับลงคอไปเหมือนเดิม...
ถึงพูดอะไรตอนนี้ชายตรงหน้าก็ไม่ได้ลดโทสะ ลงได้หรอก... สถานะการตอนนี้เธอเหมือนเธอกำลังเจอทางตัน
" ฮึก... คะ! คุณไม่ฟังฉันอธิบายเลยแม้แต่นิด ! "
" อีกอย่างพ่อฉันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณพูด "
" ฮึก... ถ้าคุณลองคิดพิจารณาดูสักนิดก็คงจะดี..ไม่ใช่คุณไปรู้อะไรมาแค่เพียงเศษเสี้ยวคุณก็มากปรักปรำพ่อฉัน อย่างกับเขาไปฆ่าใครตายแบบนี้ได้ยังไง!! "
" ก็พ่อแม่ฉันไงที่ตาย "
" อึ่ก! "
" ฉันอุส่าพาเธอไปที่หลุมฟังศพพวกท่าน ...ไม่รู้สึกตะหงิดใจบ้างเลยหรือไง "
" คุณ เชาว์... กับคุณพิ้งค์ "
หญิงสาวดูจะอึ้งไปเล็กน้อย .. นี่นะหรอลูกของคุณเชาว์วลิต กับคุณหญิงพิ้งค์พราว เจ้านายเก่าของพ่อเธอ
" พ่อเธอมันชั่วขนาดไหน เหอะ! คงวางแผนไว้จะฆ่าพ่อแม่ฉันและหอบเงินหนีไปตั้งแต่แรกแล้วสินะ ! "
" แต่มันเสือกโง่ที่พลาด! มันก็เลยตาย... "
อัคคีพูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่แสนเจ็บปวด
" ฮึกก ~"
" แค่ความตายมันยังไม่พอหรอก ... มันยังไม่ได้รับความเจ็บปวดเหมือนฉันเลยด้วยซ้ำ! "
" แต่เธอเป็นลูกของมันหนิ ....อยากจะ รู้จริง ๆ ถ้าลูกสาวโดนทำลายโดนกระทำย่ำยี มันจะรู้สึกเจ็บปวดหรือเปล่า "
" มะ... หมายความว่ายังไง "
หญิงสาวถอยหลังกรูหลังชิดติดกับขอบเตียง..เมื่อชายหนุ่มพยายาม คืบคลานเข้ามาใกล้สายตาของอัคคีนั้นน่ากลัวเหลือเกิน
" ถะ! ถอยออกไปนะ คุณจะทำอะไร ฮรึกก~~"
แววตาสั่นหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัดอัคคีเปรียบหญิงสาวเป็นเสมือนหนูตัวน้อยที่พยายามหาทางหนีเพื่อเอาตัวรอดแต่ก็หนีไม่พ้น... เธอวิ่งเข้ามาติดกับเองนี่..ช่วยไม่ได้
" ถ้ามันรู้ว่าลูกของมันโดนฉันทำลาย มันคงจะดิ้นตายในนรกอีกรอบแน่เลย ฮ่า ๆ "
เสียงหัวเราะของลายหนุ่มเปล่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง
" มันจะต้อง เจ็บปวด เสียใจและทรมาน!! ที่ช่วยคนที่มันรักไม่ได้ ! "
" ผลกรรมที่มันทำฉันจะให้เธอชดใช้แทน!! "
หมับ!!!
" อร้าย!! คุณคีย์ปล่อยนะ! "
วืดด~~
คอนโด
15/09/65
06:53
" เฮือก! "
หญิงสาวหน้าหมวยทรงผมหมวดดังโงะ ดีดตัวลุกขึ้นมาจากเตียงด้วยความตกใจมือเล็กจับคลำไปที่หน้าอกเพื่อวัดระดับการเต้นของหัวใจเธอในตอนนี้ที่มันเต้นผิดปกติ ..
ฝันร้ายอีกแล้ว...
" เป็นไรละเมออ่อ? "
โฟน เพื่อนสาวหน้าสวยหุ่นเซี๊ยะกำลังก้มผูกเชือกรองเท้าผ้าใบอยู่เมื่อได้ยินคนที่นอนอยู่บนเตียงสะดุ้งตกใจเธอจึงเงยหน้าขึ้นมาถามด้วยความเป็นห่วง
" อือ... ฝันอีกแล้วว่ะ "
สายน้ำพยักหน้าหงึก ๆ ไม่ใช่แค่คืนแรกที่ฝันว่ามีคนจับตัวเธอไปทรมาน แต่นี่มันเป็นคืนที่4แล้วที่ฝันลักษณะแบบนี้
" ตรวจเลขด่วนจ้า..วันนี้วันที่15ล่ะ "
ดูความกวนของยัยนี่สิ
" นี่!! ..ไม่เล่นนะเว้ย "
สายน้ำหย่นจมูกก่อนจะเอนตัวลงนอนไปที่เตียงเหมือนเดิม
" โอ้เอ๋นะเบบี๋... มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ "
" อย่าคิดมาก ที่รักรีบลุกจากที่นอนไปอาบน้ำแต่งตัวไปสัมภาษณ์งานได้แล้วค่ะยัยน้ำ ! "
โฟนยืดตัวขึ้นจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ก่อนจะฉีด สเปรย์น้ำหอมเข้าตัวเองจนกลิ่นมันฟุ้งไปทั่วห้อง
ฟรึ่บ!
" อื้อ!! ฉุนจะบ้า! ...ฉีดขนาดนี้แกอาบเถอะโฟ๊น!!! "
เจ้าเพื่อนตัวแสบหันมาหัวเราะชอบใจก่อนจะเดินบิดสะโพกออกไปโดยไม่เกรงใจเธอที่กำลังเอามือบีบจมูกน้ำหอมที่โฟนฉีดนั้นมันฉุนเหลือเกินจนขึ้นตาเลยล่ะ...
" ยัยเพื่อนคนนี้ "
สายน้ำลุกขึ้นมาจากที่นอน และค่อยบรรจงมือแกะยางมัดผมออกก่อนจะสางผมตัวเองเบา ๆ สายตาเหลือบมองไปเห็น นาฬิกาตรงหัวเตียงที่ชี้ไปยังเลข 7 เธอกรอกตาขึ้นมองเพดานก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วดีดตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียงให้ได้.. วันนี้เป็นวัน สัมภาษณ์งานวันแรกด้วยเธอไม่อยากพลาดงานนี้ไป
" ขอให้ผ่านด้วยเถอะ ! "
เธอเป็นนักศึกษาจบใหม่ไปสมัครงานทิ้งไว้มาหลายบริษัทแล้วแต่ก็ยังไม่มีบริษัทไหนเรียกเธอไปสัมภาษณ์งานสักที่... จะมีก็แต่บริษัทนี้ที่ติดต่อกลับมาหาเธอเพื่อแจ้งวันและเวลาให้ไปสัมภาษณ์งาน และยังบอกทิ้งท้ายอีกว่าเจ้าของบริษัทจะเป็นคนสัมภาษณ์เธอตัวต่อตัว ..งานนี้เธอจะรอดหรือร่วงก็ไม่รู้ล่ะ.. แต่ในใจก็ ภาวนาให้ได้งานสักทีเธอจะได้มีเงินส่งให้แม่เพื่อแบ่งเบาภาระบ้าง
" ค่ะแม่หนูรู้แล้ว ~ "
" แม่ก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะคะ "
หญิงสาวเอาโทรศัทพ์เครื่องสวยแนบหูแล้วก็พูดไปด้วย มือสวยก็ยังคอยจัดแต่งทรงผมให้มันเข้าที่เข้าทางไปด้วย
[ " ถ้างานเป็นยังไงโทรบอกแม่ด้วยนะน้ำ " ]
ผู้เป็นแม่เอ่ยบอกลูกด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นห่วงนัก
" ค่ะ... น้ำจะโทรบอกแม่นะว่าได้หรือไม่ได้ "
" อวยพรน้ำหน่อยสิแม่ "
ลิปสติกแท่งสีนู้ดสวยถูกหมุนออกมาอย่างพอดีก่อนจะจรดทาไปทั่วริมฝีปาก
[ " ขอบคุณนะลูก ... ที่ทำเพื่อแม่ขนาดนี้ " ]
[ " สายน้ำของแม่เก่งที่สุดเลย " ]
" ... "
ไม่ใช่คำอวยพรแต่อย่างใด ....มันเป็นคำขอบคุณสะมากกว่า
" อะไรคะเนี่ยคุณประภาจะดึงดราม่าทำไมกัน "
" หนุบอกให้แม่อวยพรไม่ใช่มาขอบคุณหนูนะ "
[ " ตั้งแต่พ่อเสียแม่ก็งานส่งน้ำเรียนได้ไม่กี่ปี น้ำก็มารับช่วงส่งตัวเองเรียน .. ทำงานงาน Part Timeหาเงินเลี้ยงแม่ ... จะไม่ให้แม่บอกว่น้ำเก่งได้ยังไง " ]
ใช่ว่าเธอจะชอบทำ... เธอเองก็อยากมีชีวิตเที่ยวเล่นเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ แต่มันทำไมได้
" ไม่เอาสิแม่อย่าพาหนูร้องน้ำพึ่งทามาสคาร่าไปเดี๋ยวมันเยิ้มเป็นหมีแพนด้านะ "
สายน้ำพยายามเปลี่ยนเรื่องก่อนแม่จะตัดพ้อไปมากกว่า ... เธอเริ่มทำงานหาเงินเองตั้งแต่อายุ15เพื่อแบ่งเบาภาระของแม่ รับจ้างล้างจานตามร้านข้าวต้มร้านหมูกระทะ ได้นิดหน่อยแต่ก็พอเก็บหอมรอบริบให้ตัวเองได้เรียนหาลัยจนจบ และตอนนี้เธอกำลังจะมีงานทำ ...
[ " ต้องใจทำงานนะลูกแม่เป็นกำลังใจให้ในทุก ๆ เรื่องเลยนะ " ]
" หึ...ค่ะแม่ นี่แหละคำที่หนูอยากได้ยิน "
หลังจากว่าสายไปเธอเองก็นั่งคิดอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งสักพักในชีวิตของเธอก็มีแค่แม่แล้วจริง ๆ ตอนนี้ ส่วนพ่อนั้นไปในที่ไกลแสนไกลโดยไม่มีวันกลับมาแล้วล่ะ ...
สนามบินสุวรรณภูมิ
" เฮ้!! คีย์ทางนี้ "
เสียงของปาร์กลูกพี่ลูกน้องดังก้องไปทั่วสนามบิน ...อัคคีได้ยินแบบนั้นตกใจรีบหันมาทำสัญญาณจุปากให้พี่ชายเงียบ
" ชู่ว~ "
ชายหนุ่มรูปร่างดีมาในเสื้อยืดสีเทากางเกงสแล็คสีกรมรองเท้าผ้าใบรุ่นBEVERLY HILLS ถึงจะดูเรียบง่ายแต่รวบรวมการแต่งกายบนตัวอัคคีแล้วก็ไม่ต่ำกว่าแสนกว่า
หมับ!
" อ๊ะ!!! ฮึ่มม !"
ปาร์กไม่สนใจอะไรพอเห็นน้องชายสุดที่รักก็ดิ่งตรงเข้าไปล็อคคอ
" อู้ว~ กลับมาครั้งนี้หล่อเหลาเอาเรื่องเลยนะเนี่ย "
" เวอร์เหอะ ... "
" ไหนล่ะสาว อิตาลีหอบมาซัก 2-3 คนไหม "
ปาร์คยักคิ้วหรี่ตาถามน้องชายไปแบบนั้น ... อัคคีก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาเป็นนัยต์ ๆ ว่าไม่มีสาวคนไหนติดมาด้วยทั้งนั้น
" เดี๋ยวผมจะบอกมินนี่ "
ชายหน่มยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะใช้ไหล่ชนไปที่หลังพี่ชายและชิ่งเดินไปที่รถ
" เห้ย ๆ !! ละ..ล้อเล่นนะเว้ย! "
บทสนาบนรถ
สายตาของอัคคีมองผ่านเลนส์แว่น..มองออกไปดูภายนอกรถบนถนนมีจำนวนรถมากมายขับสวนกันไปมา.. อาจจะเป็นช่วงเวลาที่ผู้คนต้องพากันออกมาทำงานในเวลาแบบนี้
" แปลกตาไหม ? "
ปาร์คที่สังเกตมองน้องชายจึงถามออกมาด้วยรอยยิ้ม
" อือ ... เปลี่ยนไปเยอะ "
อัคคีตอบออกมาด้วยเสียงเรียบนิ่ง เขายังไม่ค่อยชินกับอะไรแบบนี้ไม่ว่าจะเป็นสภาพอากาศ อาหาร หรือการใช้ชีวิต ..มันยังไม่ชิน
" กับมาอยู่ที่นี่แล้วนายต้องรับช่วงต่อคุณอาเชาว์สักทีนะ "
" จริง ๆ แล้วพี่ทำต่อไปเลยไม่ได้หรอ.. ให้ผมอยู่ที่นั่นมันก็ดีอยู่แล้ว "
" คีย์ นี่มันธุรกิจองพ่อนายนะ "
" อีกอย่างอายุนายก็พอเหมาะพอควรที่จะบริหารธุริกิจได้แล้ว ..แล้วมันเรื่องอะไรที่พี่ต้องดูแลต่อล่ะในเมื่อบริษัทเขามีเจ้าของอยู่แล้ว "
ยอมรับเลยว่าคำพูดของปาร์คทำให้คีย์คิดตาม แต่ก็อย่างว่า...เขายังไม่ชิน10กว่าปีที่ผ่านไป ตนยังรับกับสถานะการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้อัคคีเสียทั้งพ่อทั้งแม่ที่เป็นร่มโพธิ์ให้แก่ลูกไปตั้งแต่อายุ15 ทำให้เขาต้องเป็นเด็กกำพร้าพ่อแม่..แต่ยังดีที่มีน้าสาวคอยดูแลส่งเสียค่าใช้จ่ายในการศึกษาเล่าเรียนต่อต่างประเทศทั้งหมด จวบจนถึงตอนนี้ที่เขาย่างเข้าอายุ29ปี ได้กลับมาเหยียบที่ผืนดินไทยนี้อีกครั้ง ในฐานะผู้บริหาร AKปริยวัฒน์กรุ๊ป
♤ ♡ ♧🅢︎🅞︎🅑︎🅐︎🅓︎♧♡♤
- Writer
