Akala ko ayos na kami.
Akala ko pagkatapos ng gabing iyon—ng mga salitang binitawan, ng mga halik at haplos na puno ng sakit at pag-ibig—ay babalik na kami sa dati. Yung kami laban sa mundo. Yung ako’t siya, buo. Matatag.
Pero mali ako.
Dahil kinabukasan pa lang, maaga na siyang umalis. Hindi man lang ako ginising. Walang halik sa noo. Walang “see you later.” Wala.
Isang sticky note lang ang iniwan niya sa bedside table:
Meeting. Shanghai. Back in four days. Take care. — D.
Four days.
Apat na araw na walang tawag. Walang mensahe. Isang beses lang nag-ping ang secure line namin — isang generic update mula sa team niya sa Singapore. No personal note. No check-in.
And when I texted, all I got was:
Busy. Will call when free.
Free?
So now I had to wait until he was free?
I tried to
