หอประชุมคณะบริหารธุรกิจ
“ตื่นเต้นจังแก” เสียงที่ดังขึ้นข้างๆ หูทำให้ฉันกับยัยพีชหันไปมอง “เตย “คือเพื่อนที่ฉันพึ่งได้คุยกับเธอเมื่อวานตอนมาเดินซ้อมรวม
“นั่นน่ะสิ ใจฉันจะทะลุออกมาจากอกแล้วอ่าาา” นั่นเป็นเสียงของ “เพลง” เพื่อนอีกคนที่เราพึ่งได้คุยกันเมื่อวาน
สองคนนี้เป็นเพื่อนกันตั้งแต่มัธยมต้น แล้วก็มาเรียนด้วยกันแต่คนล่ะสาขา เตยเรียนสาขาการตลาด ส่วนเพลงเรียนการบริหารองค์กร เราคุยกันถูกคอดี เพราะสองคนนี้เป็นกันเองมาก ไม่หยิ่งอะไรเลย แล้วอีกอย่างก็ดูเหมือนจะเข้าขากับลูกพีชอย่างมาก เพราะสองคนนี้เป็นสายเที่ยว ยัยพีชบอกว่าเคยเห็นพวกเธอบ่อยๆ เวลาไปแฮงค์เอ้าท์ ฉันฏ็เที่ยวนะ แต่ไม่บ่อยหรอก แล้วส่วนใหญ่ลูกพีชจะไปกับเพื่อนตอนมัธยมหรือไม่ก็ไปกับพะแพงมากกว่า เพื่อนสมัยมัธยมเราก็ยังติดต่อกันอยู่นะ ฉันมีเพื่อนสนิทอีก4-5 คน แต่เรียนคนล่ะมหาลัยกันเลยไม่ค่อยได้เจอกันนัก
“ไม่ต่างกันหรอก ฉันนี่จะเข้าห้อง
