พอเดินเข้ามาในห้องหอประชุมที่มีรุ่นพี่อยู่ประปราย ซึ่งกำลังจัดเตรียมสถานที่กันอยู่ บ้างก็จัดซุ้มถ่ายรูป จัดเวที บ้างก็กำลังเป่าลูกโป่ง แต่เป่าด้วยถังแก๊สนะ ไม่งั้นกว่าจะเสร็จฉันว่าหมดแรงกันตั้งแต่สิบลูกแรกแล้ว เพราะใกล้จะถึงวันงานแล้ว ลืมบอกไปเลยว่างานจัดขึ้นในวันพุธ จึงต้องรีบเร่งกันเป็นพิเศษ เพราะรุ่นพี่ก็ต้องเรียนกัน ไม่ได้ว่างมาจัดการกันทุกวัน คนไหนว่างๆ ก็มาช่วยกัน
แต่กลุ่มที่ฉันคิดว่าน่าจะสบายที่สุดคงเห็นจะเป็นกลุ่มของพี่ว๊ากนี่แหละ เพราะเข้ามาก็เห็นพวกพี่ๆ แกนั่งเล่นโทรศัพท์คุยกันท่ามกลางทุกคนที่กำลังทำงานกันอย่างขยัน
" ลูกสาวแม่มาพอดีเลย มีคนชะเง้อมองหาตั้งนาน คอเป็นยีราฟแล้วมั้งน่ะ "
เมื่อฉันเดินมาถึงหน้าเวทีที่พวกพี่ๆ นั่งอยู่ พี่เรนนี่ที่กำลังนั่งคุยกับรุ่นพี่ปีสองอยู่หันหน้ามาเห็นฉันพอดี ก็เอ่ยทัก ฉันสวัสดีพี่ๆแล้วกำลังจะหันไปพูดกับพี่เรนนี่ ใครชะเง้อมองใคร รึว่าจะเป็นยัยพีช
