Bago pa ako makaalis ay hinarang ako ng ibang kasambahay na malapit kay Mama. Isa-isa ang mga itong nagtanong tungkol sa kalagayan niya. Masaya ko namang ibinalita na ayos na ang Mama ko. Kailangan lang ng kaunting pahinga at makakabalik din sa trabaho.
Tutol talaga ako na pumasok kaagad si Mama. Iyong dalawang araw na pahinga ay kulang para sa akin. She needs more time to rest but she was also right. Mahirap makahanap ng trabaho at kung gagawin iyon ni Mama baka isipin ng ilang kasambahay na porke malapit ako sa anak ng mga Sevilla ay inaabuso na namin ang kabaitan nito.
Ayoko ng ganoon pero wala halos akong magawa.
Natapos ang kwentuhan pero si Manang Selma ay kasama ko pa rin. Sa dami ng tanong at kwento niya binalak na na ihatid ako hanggang may gate. Natatawa man pero hinayaan ko
