Oynamaya başladığımızdan beri yaşadığım hüsranlarla kendimi yere doğru bırakmıştım. Uygar da bunu fırsat bilerek bir sigara yakmış ve beni izlemişti. Nasıl olurda bir gol bile atamazdım?
"Üşüdün mü?" diye sormuştu Uygar, elindeki sigarayı gelişi güzel bir yere atarken. Çevre düşmanı Uygar. Gol düşmanı Uygar.
"Üşümedim." dedim uzandığım yerden ayaklanıp tekrar oyun alanına doğru koşmaya başlarken. "Hadi, oyna benimle Uygar!" diye bağırırken ona doğru dönmüş ve gülmüştüm. Ona doğru döndüğümde saçlarım rüzgarın etkisiyle geriye doğru uçuşmuş, kendimi en mutlu olduğum anlardan birindeymişim gibi hissederek gülmüştüm. Uygar, bana doğru bir kaç adım atmışken bir an da durmuş ve tek görebildiği şey benmişim gibi bana bakmıştı. Gözleri o an da ışıldamış mıydı yoksa bana mı öyle gelmişti bilmiy
