บทที่ 19
ภิรมย์กรุ๊ป
ณ ห้างสรรพสินค้า
ในวันธรรมดา ที่น้ำรินจะได้ใช้ชีวิตอิสระอย่างเคย แวะคาเฟ่ ชอปปิงตามห้างรับแอร์เย็น ๆ อย่างสบายใจ แต่ครั้งนี้กลับต่างกันออกไป น้ำรินรู้สึกเหมือนสายตาหลายคู่จ้องมองมาที่เธอแบบไร้เหตุผลนัก
เธอเดินทอดน่องไปตามห้างแวะร้านแบรนด์หรู มือถือถุงเสื้อผ้าจากร้านโปรด สวมหูฟังไร้สายไว้ ไม่ได้เปิดเพลงหรือคุยกับใครหรอก เป็นเพียงข้ออ้างให้ไม่ต้องตอบคำถามหรือคำทักทายใด ๆ ก็เท่านั้น
เสียงกระซิบกระซาบจากคนที่ติดตามข่าว ไม่เว้นแม้แต่พนักงานร้านที่เธอเข้าไปเลือกซื้อของอย่างเคย
“นั่นใช่คนที่เป็นข่าวกับคุณกัณฑ์นักธุรกิจหนุ่มหมื่นล้านรึเปล่า”
“คนนี้แหละ...อย่าพูดดัง คุณเขาเป็นลูกค้าประจำร้านเราด้วย เธอเพิ่งมาทำงานคงไม่เคยเห็น กระเป๋าหนักเหมือนกัน”
“อ่าลูกคนรวยเหมือนกันสินะ...อย่างว่าเทพบุตรสุดหล่อ รวยค้ำฟ้าขนาดนั้นเขาจะตกถึงมือเราได้ไง”
“เบ้าหน้าเราไม่ให้ด้วยแหละมั้ง..
