ณ ตระกูลวรวิทย์
บ้านตระกูลวรวิทย์ยังคงสวยงามโอ่อ่าเหมือนทุกครั้งที่น้ำรินกลับมา ผนังสูงสีขาวครีมสะอาดตา โคมระย้าคริสตัลกลางเพดาน
น้ำรินในชุดนักศึกษา มัดผมหางม้าแบบลวก ๆ ลากกระเป๋าใบเล็กกลับบ้านด่วนเพราะแม่โทรมาหาบอกว่าหลังเลิกเรียนให้กลับบ้านมาหาพวกท่าน
“แปลกแฮะ ปกติไม่ยักกะจะมีใครอยากจะอยู่บ้าน แปลก ๆ ” น้ำรินเดินเข้ามา ก็มีแม่บ้านรีบวิ่งมารับกระเป๋าจากเธอ
“คุณหนูของป้ากลับมาแล้ว”
“ค่ะป้า...คุณแม่เรียกให้กลับช่วงวันหยุดนี้ค่ะ” น้ำรินยิ้มให้คุณป้าแม่บ้านที่ดูแลเธอยามเด็กมาอย่างยาวนาน ในชีวิตเธอใช้เวลากับแม่บ้านมากกว่าพ่อแม่ตัวเองเสียอีก
“ป้าจะเอาไปเก็บที่ห้องให้นะคะ”
“ขอบคุณค่ะ...” น้ำรินยิ้มก่อนป้าแม่บ้านจะนำกระเป๋าลากไปเก็บในห้องนอนให้
เมื่อเธอเดินพ้นมาจนโถงกลางบ้าน เธอก็พบพ่อของเธอในเชิ้ตแขนขาวสีฟ้าอ่อน เรียบเป๊ะนั่งอยู่หัวโต๊ะ ส่วนแม่ของเธออยู่ในชุดเดรสผ้าไหมสีชมพู เกล้ามวยผมเร
