บทที่ 5 เด็กของเฮียกัณฑ์

1680 Words

เย็นวันถัดมา คอนโดหรู ห้อง 906 หลังจากได้กุญแจห้องและย้ายของบางส่วนมาที่ห้องนี้ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม เพียงแต่ตอนนี้ไม่มีเฮียอยู่ และในตู้เสื้อผ้าก็มีชุดของเฮียกัณฑ์เพียง 1-2 ชุดเท่านั้น “ดูท่าคงรวยมาก ๆ จนซื้อคอนโดไว้เป็นสิบ ๆ แห่ง แต่ล่ะแห่งก็คงมีเด็กเฮียกัณฑ์ไว้ที่ล่ะคนสินะ อำนาจเงินนี่มันหอมหวานจริง ๆ” น้ำรินทิ้งตัวลงที่นอนอย่างไม่ใส่ใจนัก หยิบมือถือเครื่องใหม่ที่ได้จากเขามา ในเครื่องมีเบอร์บันทึกไว้แค่เบอร์ของเขาเท่านั้น และถูกห้ามไม่ให้โทรหา ห้ามทัก เพราะนี่คือชีวิตที่เธอเลือกมาเล่นกันไฟ ไม่มีความรัก ไม่มีสถานะ มีเพียงร่างกายที่ผูกมัดกันยามเหงาเท่านั้น...แต่น่าแปลก ที่น้ำรินรู้สึกสบายใจตั้งแต่ย้ายมาอยู่ห้องนี้ เธอหลับสบายกว่าทุกคืนที่ผ่านมา จวบจนเวลาผ่านไปเจ็ดวันนับตั้งแต่ที่เธอย้ายมาอยู่ห้อง 906 น้ำรินใช้ชีวิตปกติบางวันเรียนบ่าย บางวันเรียนเช้า กลางคืนก็มีแวบออกดื่มกับแพรวาบ้าง เธอยังเป็นตัวของตัวเอง แม่สาวฮอตปรอทแตกดังเดิม ไม่นั่งเพ้อ นั่งเศร้า และไม่ได้คิดถึงใครแม้กระทั่งเฮียกัณฑ์ สำหรับเธอ ห้อง 906 ก็เป็นเพียงสถานที่พักผ่อนพร้อมรอลงเตียงไปวัน ๆ เท่านั้น ในเมื่อเขามีกฎไม่ให้โทรหา ไม่ให้ทัก เธอก็ไม่ทำตามที่บอก และก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับการที่เฮียกัณฑ์เงียบหายไป จนกระทั่ง... เที่ยงคืนเศษของคืนนี้ น้ำรินกลับมาจากผับที่แอบไปเที่ยวกับแพรวา ร่างในชุดนักศึกษาแกะกระดุมสองเม็ด แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม กะว่าจะนอนทั้งอย่างนั้น เพราะเหนื่อยและเมาเกินกว่าจะเปลี่ยนชุด ไฟห้องปิด เงียบ...ดวงตาคล้อยหลับไปจนสนิท เสียงแจ้งเตือนมือถือดังขั้น หรือแม่แต่เสียงโทรมาก็ไม่มีทีท่าว่าน้ำรินจะลุกขึ้นมารับมัน ไม่นานนักหลังมือถือเงียบไปราวสิบนาทีต่อมา ประตูห้อง 906 ก็ถูกเปิดออก น้ำรินไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมา เพราะคิดว่าอาจจะเป็นเสียงจากห้องข้าง ๆ หรือไม่ก็หูแว่วจึงนอนหลับต่อ ทว่า...กลิ่นคุ้น ๆ จากน้ำหอมแตะจมูกเธอบาง ๆ แต่ก่อนที่เธอจะทันขยับตัว ร่างทั้งร่างก็ถูก กดทับ กับที่นอนทันที แขนแกร่งกดข้อมือเธอแน่น แค่แรงเดียวก็เหมือนจะพันธนาการทั้งตัวเธอไว้กับเตียง “คิดถึงเฮียรึเปล่า คืนนี้...เฮียจะไม่ใจดีแล้วนะ” เสียงเฮียกัณฑ์ลุ่มลึก เหมือนคนที่ของขาดการมีกิจกรรมบนเตียง แรงสัมผัสไม่มีความรู้สึกถึงความคิดถึงแฝง มีเพียงแรงดิบเถื่อนที่เพียงอยากจะครอบครองร่างกายนั้น “กลิ่นเหล้า ไม่เท่าไหร่ แต่กลิ่นผู้ชายอื่น เฮียรับไม่ได้ วันนี้ต้องโดนลงโทษ” “เดี๋ยวก่อนเฮีย!!! อุปส์” น้ำรินกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่ริมฝีปากเขาก็บดทาบลงมาอย่างรุนแรง ทั้งจูบ เลีย ขบ บดแน่น เหมือนจะเอาลิ้นจากปากเธอไปกลืนกินซะหมด ชุดนักศึกษาที่หลวมอยู่แล้ว คล้ายเพียงเศษผ้าที่รอการปลด กระดุมที่เหลือถูกปลดออกด้วยมือเดียว ขณะที่อีกมือยังจับข้อมือเธอกดไว้กับเตียง “เด็กในสังกัดเฮีย เฮียให้อิสระอยากทำอะไร อยากไปที่ไหนได้หมด แต่จำไว้ ร่างกายนี้มันสำหรับเฮียเท่านั้น” เฮียกัณฑ์ไม่รอคำตอบใด ๆ จากน้ำริน เพราะตอนนี้เขาเพียงอยากลงมือทำกับร่างกายตรงหน้านี้เท่านั้น “เฮียเมาใช่ไหม...กลิ่นเหล้าหึ่งจัง อ่ะ...” น้ำรินไม่ทันได้พูดอะไรต่อ มือหน้าของเขาก็ขยำลงที่ต้นขารุนแรง ก่อนจะใช้ริมฝีปากลากไล้ลงต่ำเรื่อย ๆ โดยที่เขาแทบไม่ถอดชุดเธอออกด้วยซ้ำ “ซี้ด...เฮียกัณฑ์เดี๋ยวสิคะ” เธอพยายามกลั้นเสียง เขาไม่ปล่อยให้ร่างกายเธอมีสิทธิ์แม้แต่จะขยับหนี ทุกสัมผัสคือความรุนแรง ราวกับลงโทษที่เธอกล้าไปสนุกข้างนอก แม้เขาจะไม่มีสิทธิ์ห้ามในส่วนนี้ก็ตาม “เฮีย...เดี๋ยวสิชุดยังไม่....อ่ะ” น้ำรินรับรู้ได้ถึงความอันตรายความดิบเถื่อนของเฮียกัณฑ์ที่ตอนนี้เหมือนเขาสลัดความสุขุมออกไปสิ้น เขาถอดเสื้อผ้าออกจนหมด เผยให้เห็นร่างกายแกร่งกำยำที่แม้แต่น้ำรินก็ต้องตาค้างอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน แต่มันก็เสี้ยววิเท่านั้น สองมือแกร่งจับขาของเธอแยกออกจากกัน ก่อนจะดึงชั้นในตัวบางออกทิ้งพลางก้มหน้าลงไป ละเลงลิ้นร้อนตรงร่องกลีบอย่างที่เธอไม่ทันตั้งตัว จนเกิดเสียงวาบหวาม เจ๊าะ...แจ๊ะ...ไปทั่วห้อง “เฮีย...มันสกปรกนะ ฉันยังไม่...อ๊าส์...” “แฉะขนาดนี้ ร่านไม่เบานิ อยากโดดเย็บมากสินะ” เฮียกัณฑ์เหมือนสติหลุด หลังจากละเลงลิ้นจนหนำใจแล้วเขาก็เปลี่ยนมาใช้นิ้วมือแกร่งทะลวงร่องรักอย่างรุนแรงจนเธอเสียงสะอื้นหอบสั่น ๆ ไม่แน่ใจว่ากำลังเจ็บหรือเสียวจนสุดขั้วกันแน่ “เฮีย...เบาหน่อยค่ะ ฉันเจ็บนะ อ่ะ...” จู่ ๆ ร่างของเธอก็ถูกจับคว่ำหน้าลงหมอน สองมือแกร่งนั้นจับสะโพกยกให้ตั้งท่าชันเข่าโก่งโค้ง ก่อนที่เฮียกัณฑ์จะเสียบแก่นกายยักษ์เข้าไปโดยไม่เอ่ยถามสักคำ เขาอัดจนมิดโคนโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว น้ำรินถึงกับน้ำตาเล็ด มันทั้งจุก หน่วงท้อง ความรุนแรงที่เขาใส่มานั้นราวกับมองร่างกายของเธอเป็นเพียงที่ระบายความใคร่ ตะบี้ตะบันยัดใส่โดยไม่สนความรู้สึกของเธอแม้แต่น้อย นี่สินะ ความตื่นเต้นที่เธอโหยหา? หรือแท้จริงแล้วเธอเลือกทางเดินผิดกัน “พั่บ...พั่บ...พั่บ” เสียงกระแทกดังกึกก้องไปพร้อมเสียงร้องครางระงมของทั้งคู่ “เฮีย...รินจะไม่ไหวแล้วนะ อ่ะ...อ่ะ...อ่ะ...” เสียงหวานแผดออกมาอย่างลืมตัวก่อนจะตัวสั่นงึก แต่คนอย่างเฮียกัณฑ์แรงยังเหลือเฟือนัก เขาจับคนตัวเล็กขึ้นอุ้มกระเตง จนเธอต้องใช้สองแขนโอบคอเขาไว้ เฮียกัณฑ์ไม่ยอมปล่อยสองเต้าให้สั่นไหวต่อหน้าเปล่า ๆ เขาก้มหน้าบดลิ้นลงยอดถันสีชมพูระเรื่ออย่างหิวกระหาย ทั้งดูด กัด เม้มอย่างตามใจ พร้อม ๆ ไปกับส่วนแก่นกายที่คงเข้าออกรูร่องของเธอไม่หยุดหย่อน “คราวหน้าจะดื้ออีกรึเปล่า อื้ม...” “เฮียอ่ะ...ซี้ด...” น้ำรินเสียวซ่านจนนิ้วมือจิกหลังเขาแน่น กัดฟันลงไหล่เขาเพราะไม่อยากร้องเสียงหลง และในจังหวะสุดท้าย เขาได้พึมพำให้เธอได้ยิน “เฮียอาจจะหายไปเจ็ดวัน แต่ถ้าเฮียกลับมา ร่างกายคุณน้ำรินต้องพร้อมให้เฮียกระหน่ำทุกตารางนิ้ว...จำไว้” เช้าวันถัดมา “อ่ะ...โอ๊ย!!” น้ำรินที่ลืมตาตื่นขึ้นขยับร่างกายเพียงนิด ก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งตัว ร่างกายยังสั่นแสบจากร่องรอยที่เขาทิ้งไว้ เธอค่อย ๆ หยัดตัวขึ้นก่อนจะดูสภาพตัวเองบนเตียง “เชี่ยอะไรเนี่ย...ฉันต้องหมดรองพื้นไปกี่ขวดถึงจะกลับรอยพวกนี้ไหว” เพียงเธอก้มหน้ามองเรือนร่างของตัวเองนั้นก็พบว่าเต็มไปด้วยร่องรอยที่เฮียกัณฑ์ทิ้งไว้เต็มไปหมด น้ำรินทิ้งตัวลงนอนมองเพดานอย่างหมดแรงแล้วแค่นหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่า...ก็ใช่สิ ตอนนี้ฉันมันแค่เด็กของเฮียกัณฑ์ที่เขาอยากกลับมาเอาเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่ใช่เหรอ นี่สินะสิ่งที่ยัยแพรต้องเจอมันทุกวัน” น้ำรินส่ายหัวไปมาก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นพาร่างที่เพิ่งบอบช้ำไปอาบน้ำให้สดชื่น เธอยืนพิงเคาน์เตอร์ด้วยร่างเปลือยเปล่า สายตาจ้องมองรอยแดงจาง ๆ ที่ลามตั้งแต่ไหปลาร้าไปจนถึงเนินอก มีทั้งรอยขบ รอยมือ “ลงโทษ?” คำพูดของเฮียกัณฑ์ที่เอ่ยออกมาคำนั้นยังวนเวียนอยู่ในหัวน้ำริน เพราะเมื่อคืนเขาบอกว่า เขาลงโทษเธอ แต่เขารู้ได้ยังไงว่าเธอหนีเที่ยว? เธอไม่ได้ลงรูป ไม่ได้โพสต์ ไม่ได้ทักเขา เธอเพียงไปกับแพรเงียบ ๆ และย้ำไม่ให้แพรโพสต์อะไรเหมือนกัน ใบหน้าของน้ำรินปรากฏรอยยิ้มมุมปากขึ้นทีละนิด... เหอะ...ดูท่าพ่อเสือคนนี้จับตาดูฉันอยู่ตลอดสินะ? มือของน้ำรินแตะไปที่กระจก มองเงาสะท้อนของตัวเอง ผมที่ยังเปียก ดวงตาแดงก่ำจากการนอนไม่พอ ริมฝีปากบวมจาง ๆ จากรสจูบที่แทบลืมหายใจ เธอไม่เคยยอมให้ใครแตะเนื้อต้องตัวขนาดนี้มาก่อน ไม่เคยรู้สึกตัวหดเล็กเวลาอยู่ต่อหน้าใคร จนไม่คิดเลยว่าคน ๆ หนึ่งจะสามารถทำให้เธอรู้สึกไม่มีอำนาจ หรือแรงต่อต้านเหนือเขาอะไรได้เลย “หรือว่าเฮียกัณฑ์ ตั้งกล้องไว้เหรอ? หรือส่งคนสะกดรอยฉัน?” สีหน้าของน้ำรินเริ่มวิตก ก่อนจะได้ยินเสียงแจ้งเตือนมือถือ จากหมายเลขหนึ่งที่มีเพียงหมายเลขเดียวในเครื่อง H.Gun : คืนนี้ให้กลับก่อนสองทุ่ม แล้วอยู่ในห้องให้เรียบร้อย ห้ามใส่อะไรบนตัวนอกจากเชิ้ตขาวในตู้เสื้อผ้า อ่านเสร็จเธอถึงกับเบิกตาโพลง มันมีทั้ง ตื่นเต้น และ ไม่พอใจ แต่ถามว่าสถานะตอนนี้ที่ก้าวข้ามมาแล้ว จะหลีกหนีได้ยังไง บ้าเอ๊ย!!!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more