บ่ายวันใหม่ ณ ห้อง VIP คลับ
น้ำรินนอนนิ่งร่างเปลือยเปล่าซุกผ้าห่มบนเตียงหรู แผ่นหลังเต็มไปด้วยรอยแดงเป็นจ้ำ ๆ และรอยดูดที่ประทับไว้ทุกหย่อมหญ้า
“หืม...” น้ำรินตื่นขึ้น เปลือกตาค่อย ๆ เปิดออกช้า ๆ แต่เมื่อขยับตัวเพียงนิดความปวดร้าวระบมทั้งร่างกายก็ถาโถมมาจนแทบกระดิกตัวไม่ได้ แถมยังมีวงแขนแกร่งกระชับเอวเธอไว้แน่นจากทางด้านหลังอีก
แต่เมื่อเธอยุกยิกไปเล็กน้อย ก็ทำให้คนที่ช้อนอยู่ด้านหลัง เอ่ยขึ้นเบา ๆ เหมือนคนเพิ่งตื่นเช่นกัน
“รีบตื่นทำไม หรือว่ายังเหนื่อยไม่พอ?” เสียงทุ้มต่ำงัวเงีย พ่นลมหายใจรดต้นคอ
“เหนื่อยแล้วเฮีย! พอแล้ว รินยอมแล้ว”
“หึ...ยอมแบบไหน? ยอมแค่แพ้ แต่ยังคิดจะหนี? ถ้าแบบนั้น เฮียจัดต่อให้ลุกไม่ได้ไปอีกสามวัน เจ็ดวันไม่ต้องออกจากห้อง”
“เฮีย! บอกว่ายอมจริง ๆ ไง อย่าขู่กันสิ”
เฮียกัณฑ์บดปลายจมูกลงกับไหล่น้ำริน จูบแผ่วเบาหนึ่งครั้งแล้วถามกลับด้วยเสียงเรียบ
“ยอมจริง?”
“แล
