เวลา 10.30 น.
พอหมอบอกว่าเจ้าแฝดทั้งสองแข็งแรง คนเป็นพ่อก็รีบเอ่ยขอบคุณคุณหมอ ส่วนอาการแพ้ท้องของคุณพ่อก็ยังมีบ้าง แต่ก็ไม่ได้รุนแรงแบบคนอื่นๆ ที่คุณพ่อมือใหม่คนอื่นที่ตนรู้จักที่โรงพยาบาล เขาจะแพ้ท้องอยากกินแต่ของแปลกๆ ของที่ตนไม่ชอบกินเท่านั้น ส่วนอาเจียนหรือเหม็นอาหารนั้นไม่มี
“ดูสิปิ่นปัก ลูกเราห้าเดือนหนึ่งสัปดาห์แล้วนะ” เขาพึมพำกับแม่ของลูกขณะเดินมารอรับยาที่หน้าห้องรับยาแล้วก็จูบแผ่นฟิล์มอัลตราซาวนด์ไปด้วย
ปิ่นปักพยักหน้ายิ้มแล้วหย่อนก้นนั่งลงกับเก้าอี้หน้าห้องรับยา ส่วนพ่อของลูกก็นั่งข้างๆ กัน
“ลูกเราต้องน่าชังมากแน่นอน” เขาส่งยื่นแผ่นฟิล์มอัลตราซาวนด์ให้ปิ่นปักดู
“ค่ะ พี่ลูคัสคะ ปิ่นปักอยากกินน้ำค่ะ”
“เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้นะ รอก่อนนะ คงอีกสักพักถึงจะได้ยา” ลูคัสเก็บแผ่นฟิล์มอัลตราซาวนด์ของลูกไว้ด้านในเสื้อสูทของตนเอง
“นั่งรอตรงนี้นะ ห้ามลุกเดินไปไหนมาไหนคนเดียวเดี๋ยวโดนชนหรือล
