ถึงร้ายก็รัก

งานใหม่

ในที่สุดก็ถึงวันที่อินทุอรจะต้องกลับไปทำงานที่กรุงเทพฯ นางอนงค์กับยายอรมาส่งหลานสาวที่สถานีขนส่ง กระเป๋าเสื้อผ้าสองใบใหญ่ๆไม่มีเสื้อผ้า มีแต่อาหารแห้ง เครื่องแกง อาหารทะเล ผักและผลไม้ กระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กอีกใบที่มีแต่ชุดนอนและผ้าถุงเสื้อผ้าลูกไม้ มาชุดไหนกลับชุดนั้น ทั้งสามคนบอกลากัน อินทุอรน้ำตาคลอ สงสารยายกับแม่ การกลับไปทำงานของเธอครั้งนี้ ไม่รู้ว่าอีกเมื่อไหร่จะได้กลับบ้าน หวั่นใจชอบกล

“หนูอบ เดินทางปลอดภัยนะลูก จำไว้ว่ามีสติให้มากๆไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไร มีอะไรก็โทรหายาย โทรหาแม่นะลูก”

“ได้ค่ะ ยายกับแม่ก็เหมือนกันนะคะ อย่าทำงานหนัก แล้วก็ไม่ต้องห่วงอบนะคะ”

อินทุอร มองตามหลังรถกระบะของแม่ ที่ค่อยๆขับเคลื่อนออกไปจากสถานีขนส่งช้าๆ เธอออกเดินทางแต่เช้า กว่าจะถึงกรุงเทพฯคงเกือบค่ำ นี่ถ้าโรงแรมไม่โทรมายืนยันวันเริ่มงาน เธอจะไม่กลับกรุงเทพฯแน่นอน แต่ก็กลัวว่าจะเสียคำพูดกับเพื่อน ภารดีขนเสื้อผ้าเข้าห้องพักรอแล้ว และสำรองจ่ายค่าห้องไปล่วงหน้าแล้วด้วย ทุกสิ่งอย่างมีเหตุผล อดทนอีกนิดเถอะนะอินทุอร

อินทุอรเดินทางถึงกรุงเทพฯค่ำจริงๆต้องเรียกแท็กซี่เพราะของเยอะมาก ภารดีคอยอยู่แล้ว ตกใจกับข้าวของที่เพื่อนสาวขนมาจากบ้าน

“อบ นี่เธอขนมาขายเหรอ ทำไมเยอะแยะมากมายขนาดนี้”

“อย่าบ่นเลย นี่คืออาหารของเรา ยายกับแม่ให้มาเยอะมาก มีขนมจีนแกงใต้มาฝาก น้ำพริกกุ้งสด ไตปลาแห้ง พวกนี้กินได้เลย เดี๋ยวหุงข้าวแล้วกินกัน อบหิวมาก”

“แล้วรถเขาไม่แวะให้กินข้าวเหรอ”

“แวะ แต่อบไม่หิวขี้เกียจปวดท้องเข้าห้องน้ำ เลยอดใจไว้ไม่กิน มากินพร้อมภารดีที่ห้องดีกว่า”

“แล้วก็ไม่โทรมาบอก จะได้หุงข้าวรอ มีกับข้าวอร่อยๆแบบนี้กินข้าวเยอะอ้วนตายเลย ”

“ไม่เป็นไร เราสูงไม่น่าเกลียดหรอก แต่ตอนนี้รีบหุงข้าวเถอะ หิวจะตายแล้ว”

“ได้เลยเดี๋ยวภาจัดการเอง อบไปอาบน้ำให้สบายตัวก่อน อาบน้ำเสร็จพอดีข้าวสุก ”

นี่คือความสุขที่ได้อยู่กับเพื่อนที่รู้ใจกัน สองสาวเหมือนพี่กับน้องมากกว่า ภารดีมีพ่อแม่พี่น้องครบ แต่ไม่ชอบอยู่บ้าน ชอบอยู่กับเพื่อนและหางานทำเองมากกว่า ขอหาประสบการณ์ก่อน เบื่อแล้วค่อยกลับไปทำงานที่บ้าน ครอบครัวคนจีน มีพี่ชายและน้องชาย ทางบ้านไม่ห่วงเท่าไหร่ ห่วงผู้ชายมากกว่าผู้หญิง รักและสนับสนุนลูกชายมากกว่าลูกสาว จนบางครั้งเธอเองก็แอบน้อยใจบ้าง

ยุคสมัยจะเปลี่ยนไปยังไง คนบางกลุ่มก็ไม่ยอมตามยุคตามสมัย อยู่บ้านท่านก็ไม่หลิ่วตาตามท่าน ยังคงมีความคิดเก่าเก็บ ที่สืบทอดมาตั้งแต่บรรพบุรุษ เรื่องแบบนี้เป็นที่รู้กัน หลายครั้งที่อยากกลับไปอยู่บ้านช่วยงานที่บ้าน แต่กลัวว่าจะถูกจับแต่งงาน ช่วงเวลานีไม่มีใครรู้ใจเธอเท่าอินทุอรแล้ว

“เป็นไง อร่อยไหม ไตปลาแห้งนี่ยายเป็นคนทำ ส่วนน้ำยาขนมจีนแม่ทำ”

“อร่อยมากลากไส้เลย เผ็ดร้อนพริกไม่พอเผ็ดพริกไทอีก อบ ถ้าเราทำงานอิ่มตัวแล้ว เราไปหางานแถวใต้ทำกันดีกว่าไหม ภายังไม่อยากกลับไปทำงานที่บ้าน”

“ทำไม?แล้วใครจะช่วยงานที่บ้าน พี่ชายกับน้องชายเขาก็แยกไปมีครอบครัวหมดแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ถ้ากลับบ้านป๊ากับม้าก็จะให้แต่งงานกับใครก็ไม่รู้ ไม่อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก”

“แสดงว่ามีคนรักแล้ว”

“รักเขา แต่ไม่รู้เขาจะรักตอบไหม”

“จริงเหรอ นี่ไปรักเขาก่อนได้ยังไง ใคร เป็นใครบอกมาเร็ว”

“เพิ่งรู้จักกัน เขาอยู่สงขลา”

“นั่นไง ถึงว่าทำไมอยากไปทำงานที่ภาคใต้”

“กำลังคุยกัน แต่เพราะห่าง คงต้องใช้เวลา ไม่รู้ว่าเขามีใครไหม”

“ไม่แน่ใจแล้วไปรักเขาก่อนทำไม”

“พูดเล่น ใครจะบ้าไปรักเขาก่อน เพิ่งจะทำความรู้จักกัน ครอบครัวเขาเป็นคนจีนเหมือนกัน”

“อืม...ดีแล้ว ยิ่งอยู่ไกลกันแบบนี้ อย่าไว้ใจนะและห้ามไปหาเขาด้วย ให้เขามาหาเรา”

“ภาว่าจะชวนอบไปเที่ยวสงขลา”

“เอ๊ะ ภานี่ ยังไงอย่าล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้นะ เราไม่รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง นิสัยจริงๆเป็นยังไง ต้องระวังตัวไว้ก่อน”

“เจ้าค่ะๆพูดเล่นน่า อย่าคิดมากใครจะกล้าไป ภาไม่ไปหรอก ถ้าเขาอยากจะรู้จักเราให้มากขึ้นเขาคงมาเองแหละ”

“ดีกินๆเร็ว นี่ถ้าแม่กับยายรู้ว่าเรากินกันอย่างอร่อย ต้องชอบใจมากแน่ๆเลย”

อินทุอรกับภารดีเช่าคอนโดใกล้ที่ทำงานใหม่ หารกันคนละครึ่ง เดินแป๊ปเดียวก็ถึงที่ทำงาน ใกล้ห้างสรรพสินค้า ใกล้ตลาดสด สะดวกสบายทุกอย่าง ที่ผ่านมาสองสาวตั้งใจทำงานเก็บเงิน วันหยุดไม่เที่ยว นอนอย่างเดียว ดูซีรีย์อยู่ห้อง ไม่ชอบดูหนังเพราะในโรงหนังเสียงดัง

“อบ กินข้าวเสร็จอย่าเพิ่งอาบน้ำ นี่บอกกี่ครั้งแล้วไม่จำเลย”

“เออ...ลืมไป เดี๋ยวท้องอืดใช่ไหม จริงๆไม่อาบก็ได้นะ เพราะตอนมาถึงก็อาบแล้ว”

“อ้าว ....อบอะไรเนี้ย”ภารดีหันมาอีกที อินทุอรหลับไปแล้ว อุตสาห์บอกว่าอย่าเพิ่งอาบน้ำแต่เพื่อนหลับไปแล้ว อินทุอรเป็นคนหลับง่ายมาก หลับสนิทหลับแล้วห้ามปลุก เพราะไม่มีทางตื่นจนกว่าจะนอนอิ่ม

อินทุอร ตามหายายกับแม่ แปลกใจว่าทำไมตัวเองยังไม่กลับกรุงเทพฯจำได้ว่ายายกับแม่พาไปทำบุญที่วัด เธอเจอหลวงตาเทวดา หลายคนไปรอพบท่าน ตั้งแต่เช้า รอจนเบื่อ ท่านหายไป จนคนเหล่านั้น กลับ ยายกับแม่และเธอไปถวายเพล แปลกที่หลวงตาให้เด็กวัดมาเรียกให้ไปที่กุฏิของท่าน ยายกับแม่เงียบแต่เธอแปลกใจ แต่ก็ได้ถวายเพล

“ไม่ต้องแปลกใจหรอกนะ คนเรามีบุญวาสนาก็จะได้พบกัน หากเกิดอะไรขึ้นกับชีวิต ต้องมีสติให้มากๆสิ่งที่เราจะต้องเจอ ยังไงก็ต้องเจอ อย่าคิดว่ามันหนักหนา เพราะมีคนหนักกว่าเรา พ้นช่วงเบญจเพศไปแล้วจะดี อย่าลืมสวดมนต์ทำบุญ เอานี่ไปติดตัวไว้นะ”

หลวงตาโยนด้ายถักสีขาวให้เธอ ท่านพูดและมองหน้าเธอ ยายกับแม่ก็ไม่พูดอะไร จากนั้นท่านขอตัวเพื่อพักผ่อน ทุกคนกลับบ้าน

แต่ตอนนี้ยายกับแม่หายไปไหน อินทุอรเดินตามหลังทั้งสองคนมาติดๆอยู่ๆมีลมแรงพัดจนใบไม้ร่วงหล่นจากต้นเยอะมาก เธอหลับตาเพราะกลัวฝุ่นเข้าตา รู้สึกว่าลมที่พัดแรงตอนนี้หยุดแล้ว ลืมตาขึ้นมาไม่เจอยายกับแม่แล้ว รอบๆตัวเธอมีแต่ต้นไม้ใหญ่ มีทางเดินเป็นดินสีแดงยาวไปข้างหน้า วัดหายไป ยายกับแม่ก็หายไป เหลือเธออยู่คนเดียว แต่จำคำของหลวงตาได้ เกิดอะไรขึ้นให้มีสติ

อินทุอรสูดลมหายใจ พยายามตั้งสติ ก้าวขาเดินไปตามทางข้างหน้า เร่งฝีเท้าเผื่อว่าแม่กับยายอยู่ไม่ไกลกัน รู้สึกว่าหนทางยาวไกลเหลือเกิน รอบข้างกายเธอเริ่มมืด แต่ในความมือกลับมีแสงสว่างจากดวงจันทร์ เริ่มใจไม่ดี กังวลว่าตัวเองอยู่ที่ไหนกันแน่ แล้วเมื่อไหร่จะเจอยายกับแม่ เริ่มสับสนว่าทางกลับบ้านไปทางไหน

อินทุอรหลับตา หรือว่าเธอฝันไป ลืมตาขึ้นมาแทบจะคุมสติไม่ได้รีบยกมือมาปิดปากไว้ ตรงหน้าเธอตอนนี้ งูตัวใหญ่สีดำมีหงอนสีแดงบนหัว เกล็ดของมันพอถูกแสงจันทร์ส่อง กลายเป็นแสงสีขาววาววับ งูอะไรทำไมตัวใหญ่ มันจ้องมาที่เธอ ดวงตาของมันสีแดง สงสัยว่าตรงหน้าเธอตอนนี้มันเป็นงูชนิดไหนกันแน่ ตาสีแดงวาวของมันจ้องมาที่เธอเขม็งแววตาเหมือนแววตาคนมากกว่าแววตาสัตว์

อินทุอรตะลึงทำอะไรไม่ถูก รู้สึกว่าไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากลำคอเลย เธอหลับตาอีกครั้ง เริ่มสวดมนต์ อยู่ๆก็รู้สึกว่าร่างกายส่วนล่างของเธอถูกรัด มีลมอุ่นปะทะบริเวณใบหน้าของเธอ หญิงสาวลืมตา หน้าของงูตัวใหญ่อยู่ตรงหน้าของเธอ ลมหายใจของมันเป่ารดหน้าเธอ มันเริ่มรัดร่างของเธอแน่นขึ้นแน่นขึ้น เหมือนโดนมนต์สะกด นึกถึงหลวงตา ยาย แม่ สุดท้ายเธอร้องขึ้นมาสุดเสียง งูใหญ่ใช้ลิ้นสีแดงของมันแตะที่แก้มของเธอ น้ำลายของมันเหนียวและอุ่น

“อบๆๆๆตื่นๆๆๆเป็นอะไร ละเมอหรือฝันร้าย อบตื่นๆๆ”ภารดีตกใจเสียงกรีดร้องของอินทุอร เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น จนเธอต้องหยิกเข้าที่แขนแรงๆ

“ภา ใช่ไหม ๆนี่อบฝันไปเหรอ โอย...น่ากลัวจังเลยภา งูๆตัวใหญ่มากมันกำลังใช้ลิ้นแตะที่แก้มอบ น้ำลายมันเหนียวมาก มันรัดตัวอบแน่นมากแน่นจนหายใจไม่ออกนึกว่าจะตายแล้ว โอย....นี่ฝันไปจริงๆเหรอเนี้ย” อินทุอรหลับตาและลืมตาใหม่หลายครั้ง

"ฝันร้ายเหรอ สงสัยกินอิ่มเกินไปแน่ๆเลย ไม่มีอะไรหรอก เอาพระนี่ไปใส่ซะแล้วไปนอนบนเตียงดีๆ นี่ตีสามแล้ว นอนอีกหน่อยก็ต้องตื่น พรุ่งนี้ทำงานวันแรกอย่าลืม เดี๋ยวภานอนเป็นเพื่อน”

ภารดีขึ้นเตียงนอนแล้ว อินทุอรยังนั่งงงอยู่บนโซฟา ใจหาย ในความฝันทั้งห่วงแม่กับยาย ทั้งกลัวงูยักษ์นั่น ทำไมงูมีหงอน ตัวมันใหญ่มากตามันเหมือนโกรธเธอมาก เหมือนไม่ใช่งูเหมือนภูเขาขนาดเล็กมาตั้งอยู่ตรงหน้าเธอมากกว่า น่ากลัวมาก ฝันเหมือนจริงเลย

อินทุอรค่อยๆล้มลงนอน ขยับตัวไปชิดกับภารดี ยังตกใจไม่หายกับความฝัน เธอจำแววตาของงูยักษ์นั่นได้ดี เหมือนมันโกรธเธอ มันจะเกี่ยวกันไหมกับที่หลวงตาพูด ต่อจากนี้ไปเธอจะเจอกับอะไร ทำไมหลวงตาไม่บอกวิธีแก้ พูดก็คลุมเครือ ยายกับแม่ก็เงียบ

“อบ ได้นอนไหมเนี้ย” ภารดีตื่นมาตีห้า เห็นเพื่อนนอนลืมตาโพรง

“หลับนิดหน่อย ตื่นก่อนภาแป๊ปเดียว”

“แล้วจะไปทำงานไหวไหม วันนี้วันแรกด้วย”

“ไหวซิ เดี๋ยวอาบน้ำก็สดชื่นแล้ว”

“งั้นภาไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะ ”

สองสาวต่างก็อาบน้ำแต่งตัว วันนี้ทำงานวันแรก ยังไม่มีชุดฟอร์มให้ใส่ อินทุอรเลือกใส่ชุดเรียบร้อย กางเกงทำงานสีกรมท่าเสื้อเชื้ตสีขาวแขนยาวเข้ารูปเก็บชายเรีบร้อยสวมรองเท้าส้นสูง เธอสูงสร้อยเจ็ดสิบ มีหน้าอก มีเอว สะโพกผาย สวมใส่ชุดอะไรก็สวยไปหมด

“ภา พร้อมหรือยัง ไปกันเถอะเดี๋ยวแวะซื้อกาแฟกับขนมปังที่เซเว่นดีกว่าเนอะจะได้ไม่หนักท้องมาก ตื่นเต้นจัง ”

“ตื่นเต้นเหมือนกัน ตื่นเต้นทุกครั้งที่เปลี่ยนงานใหม่”

“สองสาวใช้เวลาเดินประมาณสองร้อยเมตรจากคอนโดก็ถึงโรงแรมที่ทำงาน”

ทั้งคู่ทำงานในตำแหน่งพนักงานต้อนรับของ ด้วยหน้าตาสวย และสามารถสื่อสารภาษาอังกฤษได้ รูปร่างที่สูงโปร่ง เป็นที่สะดุดตาของลูกค้า กิริยาท่าทางอ่อนน้อม วันแรกหัวหน้างานให้ทั้งสองคนศึกษาประวัติ และรายละเอียดเกี่ยวกับการทำงาน แนะนำส่วนต่างๆของโรงแรมทั้งหมด หัวหน้างานชอบใจมาก ชมว่าทั้งสองคนหุ่นดีหน้าตาสวย เหมาะกับงานต้อนรับ