เฮ้ยใช่...

1067 Words

“ถ้าแฟนเก่าคุณตามลงไปง้อขึ้นมา คุณจะไหวเหรอ?” ปลายนิ้วของลลินชะงักค้างบนปุ่มลิฟต์ เธอเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกวุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง เพียงแค่ได้ยินคำว่า ‘ง้อ’ ภาพใบหน้าของภูริก็ผุดขึ้นในหัวอย่างน่ารำคาญ แต่ก่อนที่เธอจะทันตอบ เสียงฝีเท้าก็เดินมาที่ลิฟต์ทันที “ลลิน!” ร่างบางหลับตาลงช้า ๆ ราวกับเดาไว้แล้วไม่มีผิด ภูริที่รีบเดินออกมาจากห้อง สภาพเสื้อผ้ายังยุ่งเหยิงไม่ต่างจากเดิม สีหน้าร้อนรนผิดกับตอนที่ตะโกนไล่เธอเมื่อครู่ “พี่ขอคุยด้วยหน่อยนะครับ” คีรติที่ยืนพิงกำแพงอยู่ปรายตามองนิ่ง ๆ ก่อนจะถอนหายใจเหมือนเริ่มเบื่อความวุ่นวาย ลลินหันกลับไปมองอดีตแฟนหนุ่ม ดวงตาคู่สวยเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด “เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วค่ะ” “มีสิ! เมื่อกี้พี่แค่อารมณ์ร้อน พี่ไม่ได้หมายความแบบนั้นเลย” ภูริรีบเดินเข้ามา “เรื่องวิ... มันก็แค่ความผิดพลาด” “ความผิดพลาด?” ลลินหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่น้ำตายังคลอ “พี่พาผู้หญิงมานอนถึงห้อง แล้วบอกว่ามันเป็นความผิดพลาด?” “แล้วยังไง เรื่องแบบนี้ผู้ชายมันก็มีพลาดกันได้ทั้งนั้น!” ประโยคนั้นทำให้คีรติหลุดหัวเราะหึในลำคอทันที “โห... ผิดพลาดซะใหญ่เชียว” ภูริหันขวับไปมองเขาอย่างไม่พอใจ “มึงไม่เกี่ยว อย่ายุ่งดีกว่า” “เออ กูก็ไม่ได้อยากเกี่ยวหรอก” คีรติยักไหล่ “แต่ฟังแล้วมันสมเพชแทน” “พี่ค่ะ” ลลินเอ่ยเรียกเบา ๆ เหมือนขอไม่ให้เขาพูดต่อ คีรติเงียบลงทันที แม้สีหน้าจะยังดูหงุดหงิดอยู่ก็ตาม ภูริรีบฉวยโอกาสเดินเข้ามาใกล้ลลินอีกก้าว “ลลิน เราคบกันมาตั้งหลายปีนะ พี่รักลลินจริง ๆ นะ” สายตาของภูริแสร้งรู้สึกผิด “คนที่รักกันจริง เขาไม่ทำกันแบบนี้หรอกค่ะ” น้ำเสียงของเธอไม่ได้ดัง แต่กลับเฉียบขาดจนคนฟังชะงัก “อีกอย่าง...” ลลินสูดลมหายใจเข้าลึก “พี่ไม่ได้เสียใจที่นอกใจลินหรอก พี่แค่เสียใจที่ถูกจับได้มากกว่า” ใบหน้าของภูรินิ่งไปชั่ววินาที เพราะทุกคำที่เธอพูด มันจริงจนเถียงไม่ออก บรรยากาศเงียบไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงฝนที่กระหน่ำอยู่ด้านนอก ลลินกดปุ่มลิฟต์อีกครั้ง คราวนี้ประตูลิฟต์เปิดออกพอดี เธอก้าวเข้าไปข้างใน แต่ก่อนประตูจะปิดลง สายตากลับเหลือบภูริที่ยังยืนอยู่ตรงเดิม “เลิกยุ่งกับลินนะคะ ลินไม่อยากเห็นหน้าพี่อีก” คีรติยักคิ้วใส่ภูริ ก่อนก้าวเข้าไปในลิฟต์ตามเธอไปติด ๆ เมื่อประตูลิฟต์ปิดลง “ขอบคุณพี่มากนะคะ...พี่” “พี่ชื่อคีรติ เรียกว่าพี่คีย์ก็ได้ครับ” “ค่ะพี่คีย์ ลินต้องขอบคุณพี่อีกครั้งที่พี่ทำให้ลินรู้ว่าโดนหลอก” “เอาจริง ๆ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกนะที่เขาพาสาวมา ครั้งก่อน ๆ ก็ไม่ใช่คนนี้” “เลวที่สุด” ลลินกำหมัดแน่น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน เมื่อลิฟต์ลงมาถึงชั้นล็อบบี้ ประตูก็ค่อย ๆ เปิดออก ลลินเดินออกไปเงียบ ๆ โดยไม่ได้หันกลับมา คีรติกดลิฟต์ชั้นที่พักของตัวเอง ก่อนเดินกลับเข้าห้องด้วยอารมณ์ที่ดีอย่างประหลาด ทั้งที่ปกติเขาเป็นคนเบื่อโลก ขี้รำคาญ และไม่ค่อยสนใจใคร แต่วันนี้กลับสนใจผู้หญิงตัวเล็กในชุดนักศึกษาคนนั้น ภาพความน่ารักของเธอกลับวนอยู่ในหัวเขาไม่หยุด โดยเฉพาะตอนที่เธอฝืนยิ้มทั้งที่ตาแดง ๆ นั้น “แม่งเอ๊ย...” คีรติหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ พลางโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะ “โดนตกเฉยเลยกู” ค่ำคืนนั้นขณะที่เขานอนอยู่บนเตียง "ครืด...ครืด" เป็นข้อความจากวายุ “รีบมา... กูเหงา” คีรติส่ายหน้าขำ ๆ แล้วพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ “รู้แล้ว กำลังไป” ประมาณสี่สิบนาทีต่อมา รถสปอร์ตสีดำก็แล่นเข้ามาจอดหน้าร้านเหล้าเล็ก ๆ ที่ชื่อร้าน L'Mao บรรยากาศภายในร้านค่อนข้างเงียบ เป็นโซนสำหรับนักศึกษามหาลัยและลูกค้าประจำที่ชอบความเป็นส่วนตัว ทันทีที่คีรติเดินเข้าไป วายุก็โบกมือเรียกจากโต๊ะด้านใน “ทางนี้ครับคุณชายคีรติ” “โอเวอร์” คีรติทิ้งตัวนั่งลงฝั่งตรงข้าม วายุหัวเราะ ก่อนเลื่อนแก้วเหล้าไปให้ “ตอนบ่ายที่มึงโทรหากู กูฟังไม่ถนัด ตกลงคนที่มึงบอกว่าสนคือใคร?” คีรติหยิบแก้วขึ้นดื่มช้า ๆ แล้วเอนหลังพิงโซฟา “สาวการจัดการ” “หือ?” “โอ้โห...” วายุทำตาโต “สวยระดับไหนถึงทำให้มึงสนใจได้ ปกติเห็นผู้หญิงเข้าหาเป็นสิบ มึงยังไม่สนใจ” คีรติยกยิ้มมุมปาก “สวยขนาดไหนวะ หรือเซ็กซี่?” วายุเลิกคิ้ว คีรตินิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเรียบ “ไม่ใช่แบบนั้น” เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนยกแก้วขึ้นจิบ “คือมองแล้ว...อยากปกป้องว่ะ” สายตาของเขามองลงในแก้ว “คือแม่ง...” เขาหัวเราะเบา ๆ “ดูนุ่มนิ่มอ่อนโยน แต่โคตรใจแข็ง” คีรติพูดถึงเธอแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันรู้ว่าตัวเองกำลังยิ้มอยู่ วายุเลิกคิ้วทันที เพราะแทบไม่เคยได้ยินมึงพูดชมผู้หญิงจริงจังขนาดนี้ “แล้วเจอกันยังไง?” “แฟนเธอนอกใจ” “เชี่ย...” “กูเลยถีบประตูให้” วายุสำลักเหล้าพรวด “เดี๋ยวนะ! มึงไปเสือกอะไรชีวิตเขากันวะ!” “ก็รำคาญเสียงเคาะประตู” “แล้ว?” “แล้วก็สงสาร” คำตอบนั้นทำให้วายุถึงกับเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะลั่น “ไอ้คีย์! มึงเนี่ยนะสงสารคน?” “ทำไม กูก็มีหัวใจปะวะ” “หัวใจมึงน่ะมี แต่ปากมึงหมา” ทั้งสองหัวเราะออกมาเบา ๆ ทว่าในจังหวะเดียวกันนั้นเอง สายตาของคีรติกลับเหลือบไปเห็นร่างบางคุ้นตาที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้าน หญิงสาวผมยาวในชุดเดรสสีดำกำลังเดินตามพนักงานเข้ามาด้านใน ใบหน้าหวานยังดูซีดจางเล็กน้อย แม้จะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ตาม คีรติชะงักทันที “เชี่ย...” เพราะผู้หญิงที่เขาเพิ่งบอกเพื่อนว่า “สนใจ” กำลังเดินเข้ามาในร้านเดียวกันกับเขา

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more