หลังจากทั้งสองกลับมาถึงค่าย ก็เห็นเหล่าอาสาแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง
ไม่ว่าจะเป็นการซ่อมแซมห้องสมุดชุมชนให้ชาวบ้าน สอนหนังสือเด็ก ๆ และช่วยกันทาสีกำแพงวัดและทำความสะอาดบริเวณโดยรอบ
บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงหัวเราะ
"ไอ้คีย์ เป็นไงบ้างวะ ดีขึ้นไหม?"
วายุเอ่ยถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วง
"ดีขึ้นมากแล้ว"
คีรติตอบ ก่อนหันไปสบตากับลลินที่ยืนอยู่ไม่ไกล
"ได้พยาบาลดีด้วยแหละ"
เขาพูดพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
ทำเอาลลินที่ถูกพาดพิงถึงกับหน้าแดงขึ้นมาทันที
"อย่างนี้โดนต่อยอีกสักสิบตัวก็คงไม่หวั่นแล้วมั้ง"
พอชรีบแซวขึ้นมาทันที
"มึงก็แซวมันเข้าไป"
บีมหัวเราะ
"เพื่อนเจ็บแทนที่จะเห็นใจ"
"กูก็เห็นใจไง เลยถามเผื่อมันอยากโดนเพิ่ม"
พอชตอบหน้าตาย เรียกเสียงหัวเราะจากคนรอบข้างได้ทันที
แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของวายุกลับจางลงเล็กน้อย
"ไอ้คีย์"
เขาเรียกเพื่อนด้วยน้ำเสียงจริงจัง
คีรติหันไปมอง
"มี
