พอตกเย็น ราชันทร์กับโบนิตาก็ร่ำลาคุณมาลินี ระหว่างที่ทั้งสองเดินออกมาจากในซอยบ้าน ผ่านบ้านเจ็กธง ก็เห็นญาติผู้ใหญ่กำลังยืนทำหน้าถมึงทึงจ้องมองมาพร้อมทำปากมุบมิบ ราชันทร์รีบคว้ามือบางขึ้นมาบีบส่งกำลังใจให้เธอ ดวงหน้าสวยคลี่ยิ้มออกมาให้คนเคียงข้าง หากไม่มีเขาแล้ว เธอนึกภาพไม่ออกจริง ๆ ว่าจะผ่านเรื่องราวเหล่านี้ไปได้อย่างไร
ราชันทร์จูงมือโบนิตาเดินออกมาจากในซอย ตรงไปยังมาเซราติสีอะความารีนคันงาม ที่จอด
โดดเด่นอยู่ริมทางเท้า ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็หยุดมองความหรูหราของซูเปอร์คาร์ราคาแพง
ชายหนุ่มเปิดประตูปีกนกฝั่งผู้โดยสารให้กับโบนิตาขึ้นไปนั่ง ก่อนเดินอ้อมมายังฝั่งคนขับ ขึ้นไปนั่งประจำที่อยู่หลังพวงมาลัย
“พี่กนกละคะ”
“ผมให้กลับไปแล้ว วันนี้ผมจะเป็นบอดี้การ์ดให้นิตาเองครับ” ราชันทร์พูดพร้อมวางมือทั้งสองบนพวงมาลัยฟุบหน้าลงเอียงคอส่งสายตาให้ตุ๊กตาหน้ารถ
“ระดับนี้เนี่ย นิตาจ่ายค่าตัวไม่ไหว
