ค่ำคืนนั้น ระหว่างที่โบนิตากำลังนอนหลับอย่างสบายบนเตียงนอนหนานุ่ม เธอก็รู้สึกตัวตื่นขึ้น เมื่อมีไออุ่นสัมผัสลงบนแก้มนวล ขนตางอนยาวกระพือพร้อมเปลือกตาเปิดขึ้น เมื่อเห็นคนที่คิดถึงมาตลอดหลายวันนั่งส่งยิ้มอบอุ่นให้ ดวงหน้าสวยก็คลี่ยิ้มออกมา
เมื่อราชันทร์เสร็จสิ้นจากภารกิจทุกอย่าง
ชายหนุ่มก็รีบตรงกลับมาที่นี่ทันที เขาอยากเจอหน้าโบนิตาใจจะขาด แต่ทว่าเมื่อกลับมาถึงเธอก็เข้านอนไปเสียแล้ว
ตอนแรกก็ตัดใจ กลับเข้าห้องนอนไปอาบน้ำเตรียมตัวพักผ่อน แต่หัวใจดันร่ำร้องหาคนที่อยู่อีกห้อง พอรู้ตัวอีกที ราชันทร์ก็เข้ามานั่งอยู่บนเตียง เฝ้ามองคนตัวเล็กนอนหลับอย่างสบาย สุดท้ายเขาก็อดใจไม่ไหวจนทำเธอตื่นขึ้นมาจนได้
“ผมคิดถึงคุณ”
“นิตาก็คิดถึงคุณ” เธอว่าพลางวางมือเล็กลงบนฝ่ามือหนาที่ทาบทับลงบนแก้มใส “นิตาอยากขอบคุณคุณราช”
“ผมบอกแล้วใช่ไหมครับว่าผมรับคำขอบคุณเป็นอะไร” ทุกครั้งราชันทร์ก็มักจะย้อนถามเธอแบบนี
