มองหาใคร?
1331 Words
หลังจากปาร์ตี้เลิกรา ทุกคนในวิลล่าต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน ทว่าราชันทร์ยังคงนั่งดื่มต่อที่ระเบียงห้องนอน พลางคิดถึงเหตุการณ์ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า ฤทธิ์แอลกอฮอล์ในร่างกายทำชายหนุ่มขาดสติไปชั่วขณะ ถามว่ารู้สึกผิดไหม ก็ไม่เชิง แต่เขากลัวว่ากวางน้อยแสนสวยที่หมายตาไว้ตั้งแต่อยู่ที่สนามบินจะตื่นกลัวจนเตลิดหนีไปเสียก่อน
และเมื่อราชันทร์เข้านอน จนกระทั่งตื่นขึ้นมาในช่วงเที่ยงของอีกวัน สิ่งที่เขากลัวนั้นก็ได้เกิดขึ้นจริง
ราชันทร์เดินสะลึมสะลือเข้ามาในห้องครัว ก็เห็นคเชนทร์นั่งดื่มกาแฟอยู่ ชายหนุ่มเดินไปคว้าแก้วกาแฟเพื่อนรักขึ้นมาและสาดลงคออย่างรวดเร็ว
“อ้าว มึงนี่ เครื่องทำกาแฟก็ตั้งอยู่ทนโท่”
“เออ เดี๋ยวกูทำให้ใหม่”
ราชันทร์ว่าจบก็เดินไปเปิดเครื่องทำกาแฟ ก่อนหันมาเลือกแคปซูลกาแฟใส่ลงไปในเครื่อง ระหว่างรอให้เครื่องชงกาแฟทำหน้าที่ของมัน
ราชันทร์ก็หันไปมองรอบบ้านที่เงียบสงบ
“มึงมองหาใคร”
“เปล่า กูแค่แปลกใจที่บ้านเงียบ”
“ยังไม่ตื่นกัน ส่วนกี้ออกไปส่งนิตา”
“หา!!! อะไรนะ” ราชันทร์เผลออุทานออกมาด้วยความตกใจ
“เป็นไรของมึง ตกใจอะไรขนาดนั้น”
“เปล่า กูก็แค่แปลกใจว่าทำไมนิตารีบกลับ”
“เห็นว่าจะรีบกลับไปหาแม่ แล้วก็คุยเรื่องงานอะไรเนี่ยแหละ”
“อ๋อ”
ราชันทร์ค่อยใจชื้นที่กวางน้อยแสนสวยไม่ได้หนีเขาไปอย่างที่คิด ชายหนุ่มถือแก้วกาแฟสองใบมาวางลงบนเคาร์เตอร์ไอส์แลนด์ ก่อนนั่งลงข้างคเชนทร์
“เชนทร์ ใกล้จะแต่งงานแล้วมึงรู้สึกยังไงบ้างวะ”
“โคตรดี ดีโคตร ๆ เมื่อก่อนกูไม่เคยคิดว่าจะมีใครทำให้กูรักได้ขนาดนี้ แต่พอเจอกี้ ทุกอย่างมันก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้อนาคตกูมีเป้าหมายมากขึ้น มึงก็รู้ว่าเมื่อก่อนกูคิดจะแต่งงานที่ไหน แต่ตอนนี้นะถ้ามีใครมาห้ามไม่ให้กูแต่ง ก็ข้ามศพกูไปก่อนได้เลย” ราชันทร์ฟังคเชนทร์ร่ายยาวพลางยกกาแฟขึ้นจิบ เพื่อนของเขาเปลี่ยนไปมากจริง ๆ ตั้งแต่ได้พบกับคนรัก
หากเป็นเมื่อก่อนที่ยังโสดทั้งคู่ พวกเขาจะมีนิสัยเรื่องผู้หญิงคล้ายกัน คือ นิสัยรักสนุกแต่ไม่ผูกพัน ไม่เคยคบใครจริงจัง ส่วนใหญ่แล้วถ้าเจอกัน ถูกใจก็ขึ้นเตียง เสร็จแล้วก็แยกย้าย
แต่เมื่อคเชนทร์พบกับกันติชา สายตาของเพื่อนรักก็ไม่เคยแลใครอีกเลย เวลาที่คเชนทร์อยู่กับคนรักนั้น ราชันทร์สัมผัสได้ถึงความรักและความอบอุ่น จนบางครั้งตัวเขาเองยังนึกอิจฉา
ถ้า...เขาได้พบใครสักคนแบบนี้บ้างก็คงดีไม่น้อย
เพียงแค่คิดแบบนั้น ภาพกวางน้อยแสนสวยก็เลยขึ้นมา ทำเอาราชันทร์เผลอยิ้มอย่างลืมตัว
“มาแล้วค่ะ อาเชนทร์ กี้แวะซื้ออาหารทะเลมาด้วย”
เสียงหวานสดใสของกันติชาดึงราชันทร์ออกจากความคิด หันไปมองทางต้นเสียง ส่วนคเชนทร์เห็นคนรักหอบของมาพะรุงพะรังจึงรีบลุกไปช่วย
“ไปตลาดทำไมไม่บอกอาครับ อาจะได้ไปช่วย”
“ไม่เป็นไรค่ะแค่นี้เอง แต่เสียดายที่นิตารีบกลับเนี่ยสิ เห้อ”
“นั่นสิ น่าจะอยู่ด้วยกันก่อน ไอ้ราชมันก็ถามถึง” คเชนทร์บ่ายหน้าไปทางราชันทร์ที่กำลังนั่งมองคู่รักคุยกันกะหนุงกะหนิง
"อ้อ อาราชคะ กี้แนะนำให้นิตาไปพักที่โรงแรมอาราชนะคะ อาราชมีส่วนลดให้ไหม ตอนนี้นิตากำลังหาที่อยู่ใหม่ก็เลยต้องหาที่พักชั่วคราวไปก่อน คอนโดกี้ก็รีโนเวทอยู่ ไม่งั้นจะให้นิตาไปพักแล้ว” ราชันทร์ได้ยินก็ดีใจจนเนื้อเต้น แต่ก็ต้องเก็บอาการ
“ได้สิ เดี๋ยวอาลดให้เป็นพิเศษ เอ่อ กี้เอาชื่อนามสกุลและเบอร์โทรของนิตาส่งให้อา เดี๋ยวอาจะได้แจ้งที่โรงแรม” ข้อมูลใหม่เกี่ยวกับนางแบบสาวทำให้ราชันทร์นัยน์ตาเป็นประกาย พร้อมเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา
“ได้เลยค่ะ”
กันติชารับคำ ก่อนหันไปสวีทกับคเชนทร์ต่อ คนโสดอย่างราชันทร์ซึ่งทนดูไม่ไหว จึงต้องลุกหนีเข้าห้องไป
ด้านโบนิตาเมื่อกลับจากภูเก็ต เธอตัดสินใจขนข้าวของไปเช็กอินยังโรงแรมที่กันติชาแนะนำว่าเป็นของคนรู้จัก ทว่าเมื่อไปถึงหญิงสาวก็ต้องตกตะลึงในความยิ่งใหญ่อลังการของโรงแรมห้าดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยา แต่ด้วยความที่กันติชาส่งข้อความมาบอกว่าติดต่อกับเจ้าของโรงแรมไว้แล้วว่าเธอจะมาพัก โบนิตาจึงจำใจต้องเข้าไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ ไหน ๆ มาแล้วก็พักหรูหราสักวันสองวันค่อยย้ายไปที่อื่น
โบนิตาลากกระเป๋าเดินทางตรงเข้าไปยัง
ล็อบบีโรงแรม แจ้งความต้องการที่จะเช็กอินพร้อมยื่นบัตรประชาชนให้กับพนักงานต้อนรับ เมื่อพนักงานสาวเห็นชื่อในบัตรจึงรีบส่งคืนทันที
“สวัสดีค่ะคุณโบนิตา ท่านประธานโทรมาแจ้งให้เตรียมห้องไว้ให้แล้ว เชิญค่ะ เดี๋ยวดิฉันนำไป” พนักงานสาวเดินออกจากเคาร์เตอร์ส่งสัญญาณให้พนักงานยกกระเป๋าเข้ามานำกระเป๋าของโบนิตาเดินตามไปยังลิฟต์โดยสาร
ลิฟต์เคลื่อนที่ขึ้นมาสู่ชั้น 19 ซึ่งเป็นส่วนของห้องรอยัลสูทราคาแพงที่มีเพียงไม่กี่ห้อง พนักงานสาวเดินนำไปเปิดประตูห้อง พร้อมผายมือเชื้อเชิญให้โบนิตาเข้าไปด้านใน
“ถ้าคุณผู้หญิงต้องการอะไรสามารถโทรแจ้งที่ฟร้อนได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงนะคะ ยกหูโทรศัพท์ กดศูนย์นะคะ”
“ค่ะ”
โบนิตามองตามพนักงานทั้งสองออกไป จนกระทั่งประตูห้องปิดลง ร่างบางหมุนตัวมองไปรอบห้อง ยังงง ๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จู่ ๆ ก็ได้ขึ้นมาอยู่ในห้องพักหรูหราราคาแพง เมื่อคิดถึงมูลค่าราคาที่ต้องจ่ายนัยน์ตาคู่สวยก็เบิกโพลง รีบควานหาโทรศัพท์มากดต่อสายหาเพื่อนรักที่ช่วยเป็นธุระหาโรงแรมให้
“กี้ ทำไมฉันได้มาพักห้องรอยัลสูท”
[อ๋อ อาราชคงจัดการให้น่ะ]
“หา!!! ใครนะ”
[อาราชไง คนหล่อ ๆ ที่เจอที่ภูเก็ตอ่ะ]
“แต่ห้องนี้มันแพงมากเลยนะแก”
[อาราชบอกว่าจะคิดราคาพิเศษสุด ๆ ให้ แกสบายใจได้ แค่นี้ก่อนนะนิตา ฉันอาบน้ำอยู่ ว๊าย!!! อาเชนทร์ กี้คุยโทรศัพท์อยู่ ใจเย็นก่อนได้ไหมคะ]
โบนิตาดึงสมาร์ตโฟนออกจากหู มองหน้าจอสี่เหลี่ยมด้วยใบหน้าเหยเก ก่อนรีบกดตัดสาย
“อี๋ จะวางสายก่อนก็ไม่ได้ ทำไมฉันต้องมา
ได้ยินอะไรแบบนี้”
ว่าจบก็โยนโทรศัพท์มือถือลงบนโซฟาตัวยาว ก่อนลากกระเป๋าเดินทางใบโตมาเปิดกลางห้อง เลือกชุดลำลองที่ใส่สบายออกมา ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ
ผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีโบนิตาก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย พร้อมออกเดินทางไปหาคุณมาลินี มารดาอันเป็นที่รัก
โบนิตาเดินหิ้วถุงของฝากผ่านหน้าล็อบบี เพื่อจะออกไปเรียกแท็กซี่หน้าโรงแรม ทว่าพนักงานหญิงคนเดิมรีบปรี่เข้ามาทักเธอเสียก่อน
“คุณผู้หญิงจะออกไปข้างนอกใช่ไหมคะ เดี๋ยวดิฉันเรียกรถของโรงแรมให้นะคะ”
“อุ๊ย ไม่เป็นไรค่ะ” โบนิตารีบปฏิเสธทันควัน
“ไม่ได้นะคะ ท่านประธานสั่งไว้ เดี๋ยวดิฉันจะโดนตำหนิเอาได้ค่ะ”
“ก็ได้ค่ะ” โบนิตาต้องยอมอย่างจำใจ พลางนึกถึงท่านประธานที่อยู่ไกลถึงภูเก็ตก็ยังอุตส่าห์ทำให้คนทางนี้วุ่นวายได้
- Writer
