The Last Class: Z Outbreak

Bulaang Pag-asa

Pagkatapos ng nakakapagod na pagtakas mula sa pasilyo ng paaralan, ang limang natitira ay naglakad nang walang tiyak na direksyon sa gitna ng bayan. Ang kalsada’y puno ng katahimikan, ngunit ang bawat sulok ay may bakas ng kaguluhan: mga kotse na nakabaligtad, mga papel na nagliparan, at mga katawan na nakahandusay. Ang amoy ng dugo at usok ay mabigat sa hangin, at ang bawat hakbang ay tila nagdadala ng kaba.

Habang nag-iingat silang tumatawid sa isang makitid na eskinita, napansin ni Miguel ang isang maliit na tindahan na bahagyang nakabukas ang pinto. Ang karatula’y halos hindi na mabasa, ngunit ang loob ay tila tahimik. Mabilis niyang sinenyasan ang grupo. “Dito muna tayo,” bulong niya, at dahan-dahan nilang binuksan ang pinto.

Sa loob, ang tindahan ay amoy alikabok at lumang kahoy. Ang mga estante’y may ilang natitirang canned goods at bote ng tubig, nakakalat ang mga gamit na tila iniwan ng mga tao sa pagmamadali. Ang sahig ay may bakas ng dugo, ngunit wala nang nilalang sa loob. Para sa kanila, ito’y tila paraiso kumpara sa kalsadang puno ng panganib.

Ang sugatang lalaki’y naupo sa gilid habang pinipilit pigilan ang pagdurugo ng kanyang braso gamit ang piraso ng tela, ang tatlong babae nama’y nagsiksikan sa likod ng estante hawak ang kanilang sandata at nakikiramdam sa bawat tunog, samantalang si Miguel ay nanatili malapit sa pinto, hawak ang sirang paa ng upuan at nakikinig sa bawat kaluskos sa labas.

Ang katahimikan ay mabigat, ngunit kailangan nilang magpahinga. Ang bawat isa’y humihingal, ang pawis at dugo’y naghalo sa kanilang balat. Sa sandaling iyon, alam nilang hindi sapat ang pagtakas — kailangan nilang mag-isip ng susunod na hakbang.

Sa loob ng tindahan, habang nakaupo ang lima, nagsimula ang mabigat na usapan. Ang katahimikan ay napalitan ng mga bulong at pag-amin ng takot.

“Hindi ko malilimutan,” bulong ng isa sa mga babae, nanginginig ang boses. “Si Clara… nakita ko siyang kinagat sa hallway. Hindi man lang siya nakatakbo.”

Napayuko ang palaban na babae, hawak ang sirang kahoy. “Ako naman… si Paolo. Nasa tabi ko siya kanina. Akala ko makakaligtas kami pareho. Pero bigla siyang hinila ng isa sa mga nilalang. Wala na akong nagawa.”

Ang tahimik na babae’y napaluha, pinipilit pigilan ang hikbi. “Parang kahapon lang, nag-uusap tayo tungkol sa graduation. Ngayon… wala na sila.”

Ang sugatang lalaki’y napatingin kay Miguel. “Nakakatakot, lalo na kapag naiisip kong baka tayo na ang susunod.”

Si Miguel ay nanatiling matatag, ngunit ramdam ng lahat ang bigat sa kanyang dibdib. “Oo, nakakatakot. Pero kung magpapatuloy tayong magpapaubaya sa takot, mas mabilis tayong mamamatay. Kailangan nating mag-isip kung paano tayo makakaligtas ngayong araw na ito.”

Nagkatinginan ang lima. Unti-unting nagbago ang tono ng usapan — mula sa alaala ng pagkamatay ng kanilang mga kaklase, patungo sa kung paano sila makakaligtas.

“Kung dito tayo magpapalipas ng gabi,” sabi ng lider na babae, “kailangan nating harangan ang pinto. Hindi puwedeng basta nakasara lang.”

“Pero wala tayong sapat na pagkain,” dagdag ng tahimik na babae. “Kung tatagal tayo, kailangan nating maghanap ng mas ligtas na lugar.”

“Kung ospital ang puntahan natin,” sabi ng palaban na babae, “baka may gamot para sa sugat niya,” sabay tingin sa sugatang lalaki. “Pero baka mas maraming nilalang doon.”

“Kung simbahan naman,” bulong ng isa pang lalaki, “baka may iba pang nakaligtas. Malaki ang lugar, matibay ang pinto.”

Tahimik si Miguel, nakikinig sa lahat. Sa bawat mungkahi, nakikita niya ang takot at pag-asa sa kanilang mga mata. Unti-unti niyang binuo sa isip ang direksyon na tatahakin nila.

Tahimik si Miguel habang nakikinig sa lahat ng mungkahi. Ang kanyang mga mata’y matalim, at ang kanyang presensya’y nagbibigay ng lakas sa grupo. Nang matapos ang lahat, siya ang nagsalita.

“Lahat ng sinabi ninyo ay mahalaga,” mariin niyang wika. “Pero kung may lugar na alam kong ligtas, iyon ay sa bahay namin. Malapit lang, may matibay na pader, at may mga gamit na makakatulong sa atin. Kung pupunta tayo roon, mas may tsansa tayong makapagpahinga at makapagplano nang mas maayos.”

Nagkatinginan ang lima, at isa-isa silang nagbigay ng dagdag na ideya.

“Kung sa bahay mo tayo pupunta,” sabi ng lider na babae, “makakapagpalit tayo ng damit. Hindi puwedeng ganito tayo magdamag, puro dugo at pawis.”

“May pagkain ba roon?” tanong ng tahimik na babae, halos pabulong. “Kahit kaunting canned goods o bigas, makakatulong para makatawid tayo sa unang gabi.”

“Kung may mga gamit sa kusina,” dagdag ng palaban na babae, “maaari nating gawing sandata. Kahit kutsilyo o matibay na kahoy, mas mabuti kaysa wala.”

Napatingin ang sugatang lalaki kay Miguel. “Kung may gamot o kahit alcohol man lang, malaking tulong para sa sugat ko.”

Ang isa pang lalaki’y humigop ng hangin. “At kung may matibay na kuwarto o silid, doon tayo makakatulog nang mas ligtas. Hindi puwedeng sa sahig lang tayo nakahandusay.”

Tahimik si Miguel, ngunit sa kanyang mga mata’y malinaw ang direksyon. “Oo,” sagot niya. “May pagkain, may damit, at may mga gamit na puwedeng gawing sandata. Hindi ko alam kung gaano karami, pero sapat para sa atin. At higit sa lahat, kilala ko ang bawat sulok ng bahay. Doon tayo makakapagpahinga at makakapag-isip ng susunod na hakbang.”

Nagkatinginan ang lima, at sa sandaling iyon, nagkaisa sila. Ang kanilang susunod na destinasyon ay malinaw: ang bahay ni Miguel.

---

Habang sila ay nagpapahinga, biglang umalingawngaw ang sirena ng emergency alarm mula sa bayan. Ang tunog ay matinis, paulit-ulit, at tila nagmumula sa mga gusali ng gobyerno. Kasabay nito, narinig nila ang ugong ng mga helikopter na lumilipad sa itaas.

Agad silang nagtakbuhan palabas ng tindahan, ang mga babae’y kumakaway ng kanilang mga kamay at sumisigaw ng tulong.

“Dito kami! Tulungan ninyo kami!” sigaw ng isa, halos paos na ang boses.

“May sugatan kami! Huwag ninyo kaming iwan!” dagdag ng isa pa, nanginginig habang nakatingala sa langit.

Ang sugatang lalaki’y pilit na tumayo, umaasa na makikita sila ng mga piloto. Si Miguel ay nakatayo sa unahan, nakataas ang sandata, pinipilit na ipakita na sila’y buhay at lumalaban. Sa sandaling iyon, naramdaman nilang muli ang pag-asa — baka ito na ang pagkakataon nilang mailigtas.

Ngunit ilang segundo lang ang lumipas, ang ugong ng helikopter ay nagbago. Sa halip na bumaba para mag-rescue, nagsimula itong magbagsak ng bomba sa sentro ng bayan.

Isang malakas na pagsabog ang yumanig sa lupa, at ang usok ay mabilis na kumalat. Ang mga gusali ay gumuho, ang apoy ay kumalat sa paligid, at ang sigaw ng mga zombies ay naghalo sa tunog ng sirena.

Napatulala ang lima, hindi makapaniwala sa nakikita.

“Hindi sila nagliligtas…” bulong ng tahimik na babae, nangingilid ang luha.

“Nililinis nila ang lugar… kahit may tao pa,” dagdag ng palaban na babae, halos mabasag ang boses sa takot.

Ang pag-asa na kanina’y sumilay sa kanilang mga mata ay tuluyang naglaho, napalitan ng matinding pangamba. Ang kampana ng simbahan ay muling tumunog, ngunit ngayon ay natabunan ng ingay ng pagsabog at sigaw ng mga zombies na nagsisimulang magtipon sa paligid.

Nakatulala pa ang lima sa langit, hindi makapaniwala sa nakita. Ang mga helikopter na inaasahan nilang magliligtas ay hindi dumapo para mag-rescue, kundi nagbagsak ng bomba sa sentro ng bayan. Ang lupa’y yumanig, ang mga gusali’y gumuho, at ang apoy ay kumalat sa paligid.

“Hindi sila nandito para tumulong…” bulong ng tahimik na babae, nangingilid ang luha.

“Gusto nilang burahin ang buong lungsod,” dagdag ng palaban na babae, halos mabasag ang boses sa takot.

Ngunit bago pa sila makapag-isip, narinig nila ang malakas na ungol at sigaw mula sa paligid. Ang kanilang mga sigaw ng tulong kanina ay umalingawngaw sa kalsada — at narinig ng mga zombies.

Mula sa bawat sulok, nagsimulang lumabas ang mga zombies, naglalakad at tumatakbo, ang ilan ay may sunog pa sa katawan mula sa pagbomba. Ang kanilang mga mata’y nagliliyab sa gutom, at ang kanilang mga sigaw ay naghalo sa tunog ng sirena at pagsabog.

“Tumakbo na tayo!” sigaw ni Miguel, hawak ang sirang paa ng upuan, agad na nangunguna sa grupo.

Agad silang lumabas sa likod na daan, ngunit sa kalsada’y nagkalat ang mga zombies, nagkakagulo, tila naaakit sa amoy ng dugo at sa kanilang mga sigaw. Ang tatlong babae’y nagsiksikan sa gitna, hawak ang kanilang sandata, nanginginig ngunit lumalaban. Ang sugatang lalaki’y halos madapa, ngunit inalalayan ng isa pang kasama.

Ang bawat hakbang ay laban sa oras, laban sa kamatayan. Ang usok mula sa sentro ay bumabalot sa kanilang paligid, at ang apoy ay nagbigay ng kakaibang liwanag sa gabi. Ang mga zombies ay patuloy na sumusugod, at ang kanilang bilang ay dumarami kada segundo.

“Sa bahay ko!” muling sigaw ni Miguel, habang patuloy silang tumatakbo. “Doon tayo pupunta, doon tayo makakapagpahinga!”

Ngunit bago sila makarating, kailangan muna nilang makaligtas sa dagsa ng mga zombies na humaharang sa kanilang daan.