เมื่อวันงานที่โรงละครจัดขึ้นทุกปีเวียนมาถึง ดารินทร์ที่เป็นเจ้าของงานได้เชิญแขกเหรื่อมากมายมาจากทั่วทุกวงการ
“ตื่นเต้นจังซี ฉันหวังว่าฉันจะไม่เผลอทำอะไรที่ขายหน้าออกไปนะ” รชนิชลเอ่ยกับเพื่อนสนิทด้วยความประหม่า
“เธอทำได้อยู่แล้วล่ะ แค่สังเกตการณ์ ก็ได้ค่าจ้างตั้งห้าร้อยบาทแหนะ... แถมตีหนึ่งก็เลิกแล้ว”
“ขอบใจมากนะซี เธอดีกับฉันมาตลอดเลย”
“เธอเป็นเพื่อนรักฉันนะ อย่าลืมสิ... แล้วพี่เมฆอาการเป็นยังไงบ้าง”
“เหมือนเดิม... บางทีฉันก็คิดนะว่า ฉันกำลังทรมานพี่เขา ที่ยื้อการรักษาออกไปแบบนี้หรือเปล่า... บางทีถ้าเราปล่อยเขาไป พี่เขาอาจจะมีความสุขมากกว่านี้ก็เป็นไปได้”
“ไม่เอาน่า อย่าคิดมาก สิ่งที่เธอทำไป ก็เพราะหวังดีกับพี่เขานี่หน่า” ซีปลอบใจ ก่อนจะชักชวนเพื่อนให้ไปทำงาน “ไปเปลี่ยนชุดยูนิฟอร์มกันเถอะ เดี๋ยวงานก็จะเริ่มแล้ว... แถมเรายังได้ดูแลในส่วนโซนวีไอพีด้วยนะ”
รชนิชลพยายามเลี่ยงแขกอยู่เรื่
