Tuğçe ile memleketlerine gitmedim. Babam aradı, durumu anlattım. Yanlarına çağırdı. Sevindim. Hatta “neden bize daha önce haber vermedin” diye kızdı.
Başlarına bir şey mi düştü acaba?
Bizimkilerin yanına gitmeye karar verdim.
Eve geldiğim de son bir yıldır yaşadığım şeylerin yorgunluğu, bedenimi daha da yorgun hissetmemi sağlamıştı.
Bir tek mesleğimden yana yüzüm gülüyordu, ama şimdi burda da timden atılmam söz konusuydu. Yani burda da işler yolunda gitmezse, gerçekten benim için çöküş başlayacaktı. Şu an yıkılmadım ama ayakta da değilim.
Yalnız babamla annem de bir değişim var. İyi davranıyorlar. Şüpheyle, temkinli yaklaşıyorum.
Sabaha uyandığımda çorba falan yapmış annem.
Ne olursa olsun hala ona anne diyeceğim, beni öz annem bile kapıya bırakıp gitmişken, o bana sahip çıkt
