Çok güzel geçen iki günün ardından, tekrar okula dönmüştük, bu hafta Kaan’lar çok yoğun bir kampa hazırlanıyorlardı. Arazi taraması şeklinde geçecekti, ve çok yoruluyordu.
Pek görüşemesekte bulduğu her fırsatta elinde kahvesiyle yanımda alıyordu soluğu.
“Çok özledim seni” dedi boynuma sokularak. Onun bana her yakınlaşmasında midemde kelebekler uçuyor, kalbim deli gibi atmaya başlıyordu.
“ Ben de” diye fısıldadım.
Kahveleri içerken yanımıza gelen bizim grup hemen etrafımızı çevirdi. Artık bir adımız vardı, kendi aramızda bir tim kurup isim vermiştik bir de. “Serdar, Furkan, Asil ve Yusuf, Tuğçe, Burçe ve Burak. Kaan ve ben. 9 kişilik timin adı, Narkoz olmuştu. Tabi ki de bu ismi biz çömezlere bırakmayıp, kendileri koymuşlardı. Neden narkoz koydular bilmiyorduk, ama ilerde öğrenecek
