Tam bir sene geçmişti, bir senedir Kaan bana, ben ona ait olmaktan asla vazgeçmemiştik. Piyade okuluna geçtiği için çok fazla görüşemedik, artık aynı okulda olamadığımız için bu bizi zorlasa da, sabrediyorduk. Kaan’ın görev yeri belli olacaktı. Bense ikinci sınıfı bitirmenin rahatlığına ulaşacaktım. Benim de çok bir zamanım kalmayacaktı.
Kaan “her iznin de yanıma geleceksin, sen gelemezsen ben geleceğim” diyordu.
Görev yeri belli olduğunda ilk beni aradı.
“Çağlamm, güzelim, belli oldu Diyarbakır, merkezmiş” dedi. “Büyükşehir, hem de havaalanı var” diye ekledi.
“Ahhh Kaan gerçekten mi?” “Çok mutluyum inan ki, hakkımızda hayırlısı olsun aşkım” dedim. “Hem memleketine de yakın gider gelirsin arada” dedim. Gerçekten okuldayken özlüyordu memleketini, ailesini. Ama son zamanlarda annesi
