Günler hızla geçerken, hiç hafta sonu iznini kullanmadığım aklıma gelmişti. Eve gitmeyi asla istemiyor, okulda kalıp kütüphane de ders çalışmak için can atıyordum resmen.
Telefonum çaldığında abim arıyordu. Uzun zaman olmuştu görüşmeyeli, o da askeriyeyi seçtiğim için kızgındı, yapamazsın demişti bana. Ama ben yapmak, başarmak için elimden gelenin fazlasını yapıyordum.
Şimdi ise olduğum yerden o kadar mutluydum ki, Cengiz babaya dualar ediyordum sürekli.
Kütüphane çıkışı bu düşüncelerimden kurtulup, acilen kahve içmeye gidiyordum. Ama bana bunu bir görev haline getiren, kalbimin çarpıntısını daha da artıran, Kaan kapıda tam karşımda kahvelerle birlikte bekliyordu beni.
‘Kaan sen çok iyisin, çok düşüncelisin, sana ne kadar teşekkür etsem az’ diyip gülümsedim.
‘Bana hep böyle güle
