“STOP crying, will you?” he said while he was comforting me with his hug. Inaasahan kong iyon ang magpapakalma sa akin ngunit nagkamali ako nang lalo pang sumidhi ang pananambitan sa loob ng aking dibdib.
Ang tanga-tanga ko! Bakit hinahayaan ko pa ring magpakalunod sa sakit na dulot niya kung kaya ko namang umahon nang mag-isa?
Bakit ganito? Lumalambot na naman ang aking puso dahil lang sa aalis na siya at hindi ko na siya muling makikita.
“S-sukong-suko na ako, Ryu, pero bakit hindi man lamang nabawasan nang kahit kaunti itong nararamdaman ko para sa’yo?” pahina nang pahina kong litanya bago nagpupumiglas sa kaniyang mga bisig.
“Mag-usap tayo nang mahinahon,” he pleaded, however I just shook my head. Natatakot na akong makipag-usap sa kaniya dahil sigurado akong magpapaulit-ulit na
