DEFNE
Bugün yorucu bir gün olmuştu. Akşam yemeğini fitne fücur ailemle yemek istemedim. Onun yerine Sumru’yla birlikte Eminönü’ne, balık yemeye gittik. Ölmeden önce annem balığı ne çok severdi… Ailecek “balık günü” yapardık hep.
Üç yıl önce, bir kazada ansızın hayatını kaybettikten sonra, babamla bir daha o sofraya oturamamıştık bile. Ama ben, son zamanlarda Sumru’yla bazen gelmeye başlamıştım.
Şimdi artık babam da yoktu.
Tabağımdan ağzıma attığım her lokma, birer anı gibi boğazıma dizilmeye başladı. Yutamadım.
Sumru ise içimdeki hüznü en iyi bilendi.
“Hey ağlamak yok, balığın üstüne hüzün yasak!”
Zorla bir tebessüm ettim. Ama gözlerim dolmuştu, burnumun direği sızladı.
“Onlarla olduğum günleri özledim,” dedim kısık bir sesle. “Ama her lokma annem gibi… babam gibi… takılıp kalıyor
