Ihahatid ako ni Isa, medyo malayo layo sa bahay. Yun ang napagkasunduan naming dalawa. It is better taht being caught.
Saka, no choice din siya dahil iyon ang pinakabest way para hindi kami mahuli agad. At nananalangin ako na bago pa man malaman ni Henrico ay maayos na ang lahat.
I know, that this is unfair for Henrico, but two years is more than enough. Ang usapan namin noon is after ng surgery at gumaling na siya. Nakiusap ulit sila to make it longer. And until now---hindi pa ako nakakawal. Ni hindi pa nga niya inoopen ang bagay na iyon. Naghihintay lang ako.
At bago pa man kami umalis sa bahaya bakasyunan nito or I must say ilang araw nago ako umuwi---katakot takot na bilin ang ginawa niya. Every minute ata niyang pinapaalala, na para bang may amnesia ako na kailangang paulit ulit
