Hayat Kadiroğlu
Sabah her yanımın ağrımasıyla uyandım. Ben burda Murat'ın yanında uyuya kalmışım. Resmen pertim çıkmış. Kalkmaya çalışınca, Murat'da uyandı;
"Hayat, az dur hareket etme. Biraz daha uyuyalım. Zaten hiç uyumamış gibiyim."
"Tamam ama kalkman lazım. İşlerim var diyordun," dediğim de gözlerini yavaşça açtı. Bana doğru dönüp, dudağımdan öpmeye başladı. Ne yapacağımı bilemedim. Biraz daha beni öpüp, elini yanağıma koydu.
"Hayat, ben birazdan çıkacağım. Önemli bir toplantı var. Ama ne olur, eve dön. Seni bu akşam evde, odamız da görmek istiyorum. Bizim için yapmazsan bile, Derya için bunu yap."
"Bilemiyorum Murat.. Ben sana kırgınım."
"Tamam, sen eve dön. Hepsini halledeceğiz. Hem gelmen şart. Yarın annemle babamın 30. Yıl evlilik yıl dönümü kutlamaları var, bizim evde. Bütü
