“เหมือนที่ฉันใจร้ายกับเธอ แต่เธอยังไม่เปลี่ยนแปลงกับฉัน...”
“เพราะว่าเธอรักฉันใช่ไหมบัว” ตาคมของชนะภพจ้องมองบัวบูชาอย่างไม่ละสายตาไปไหน และเฝ้ารอคำตอบที่เขาอยากได้ยินจากเธอ คำตอบที่เขาอยากให้มันเป็นอย่างที่เขาพูดออกไป
“บะ...บัวลืมเอาน้ำให้พี่ภพนี่คะ” บัวบูชาที่ไม่สามารถมองสบตากับชนะภพได้อีกก็รีบหลบตาและลุกขึ้นพูดก่อนทำท่าจะเดินเข้าไปในบ้านเพื่อเอาน้ำ
แต่...
พรึ่บ!
“พี่ภพ!” บัวบูชาร้องขึ้นเมื่อถูกชนะภพดึงลงมานั่งตักอย่างไม่ทันตั้งตัว
“ฉันต้องการคำตอบ ไม่ได้ต้องการน้ำ” หน้าคมขยับเข้าไปใกล้หน้าเล็กของบัวบูชาก่อนจะเอ่ยออกมา
“นอกจากพี่ภพจะเป็นคนใจร้ายแล้ว พี่ภพยังเป็นคนหลงตัวเองอีกเหรอคะ” บัวบูชาเอนตัวขยับห่างหลบตาแล้วพูดขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกตัวเอง
“ฉันไม่ได้หลงตัวเอง แต่การกระทำของเธอมันทำให้ฉันคิดแบบนั้น”
“ทำอะไรคะ บัวไม่เห็นได้ทำอะไรเลย” บัวบูชายังคงปฏิเสธและหลบสายตาของชนะภพ
