EP 1/1

700 Words

ผู้ชายในคืนนั้น EP 1 _________ ตุ้บ! กระเป๋าเดินทางใบเก่งถูกโยนทิ้งไว้ข้างเตียง สลิสา เหวี่ยงมันออกไปด้วยแรงอารมณ์ หัวใจในอกเหมือนมีเข็มนับร้อยนับพันทิ่มแทงไม่หยุด เธอเดินไปที่หน้าต่างของบังกะโลหลังน้อย เปิดมันออกรับลมทะเลตอนย่ำค่ำ ให้ลมแรงๆ พัดผ่านใบหน้าจนน้ำตาพรั่งพรู จะได้มีข้ออ้างอันสวยหรูให้ตัวเอง เธอไม่อยากร้องไห้จริงๆ นะ “เฮ้อ...หวังว่าทะเลจะเยียวยาทุกสิ่ง” บอกตัวเองอย่างมีหวัง แม้หวังจะริบหรี่ มองออกไปนอกหน้าต่างยังได้เห็นคลื่นลมพัดแรง กลิ่นน้ำเค็มลอยเข้าจมูกมา พอๆ กับไอเย็นที่ลอยละลิ่วตามสายลม ที่นี่เป็นบังกะโลหลังเล็กๆ เธอเช่าด้วยราคาที่ค่อนข้างแพง กะว่าจะใช้เวลาที่นี่สักอาทิตย์เพื่อรักษาแผลใจ แผลที่ถูกคนที่รักกันมาหลายปี ทำร้ายกันได้ลงคอ _________ สลิสานอนพักเหนื่อยจนตะวันใกล้โรยแรง จึงได้ออกมาเดินรับลมที่ชายหาด หาดแถวนี้นักท่องเที่ยวไม่ค่อยพลุกพล่าน มีบ้านพักตากอากาศของพวกคนรวยเสียส่วนใหญ่ เธอได้เบียร์กระป๋องจำนวนหนึ่งจากร้านค้าของบังกะโล ถือมันแล้วเดินจิบไปเรื่อยๆ เธออยากลืมเขา ลืมผู้ชายที่รัก แต่ฤทธิ์แอลกอฮอล์กลับทำให้ภาพเขาผุดพรายชัดเจน เธอลืมไม่ได้หรอก จะลืมได้อย่างไร รักเขามานานขนาดนั้น จะเหลือก็เพียงเดินเข้าสู่ประตูวิวาห์ ทว่าเธอคงประมาทเกินไป วันเวลาเปลี่ยน ใจคนก็เปลี่ยน เราเลิกกันเมื่อสองอาทิตย์ก่อน และตอนนี้ เขา...ก็กำลังจะแต่งงาน แต่ง...กับน้องของเธอเอง! ก็อยากโกรธจนตัวสั่น อยากจับทั้งสองมาแล่เนื้อเถือหนัง แต่ในความเป็นจริงเธอทำได้แค่อวยพรให้พวกเขามีความสุข แล้วตัวเองมานั่งทุกข์คนเดียว ความรักไม่ผิด ผิดก็แค่...เขาคงรักเธอน้อยเกินไป ตุ้บ! ร่างบอบบางหล่นลงแนบผืนทราย หยดน้ำตาหลั่งไหลไม่ขาด ริมฝีปากน้อยกลั้นเสียงสะอื้น สองมือทิ้งกระป๋องเบียร์เปล่าๆ เพื่อมากำเอาเม็ดทราย ความรักที่เธอมีให้เขา ก็เหมือนทรายพวกนี้ ต่อให้กำมันแน่นเท่าไร สุดท้ายมันก็ไหลออกไปอยู่ดี “ฉันไม่ดีเหรอ ฉันไม่สวยหรือไง ฉันคงรักเขาน้อยไป หรือเขารักฉันไม่มากพอ” พร่ำเพ้ออย่างคนที่หมดความหวัง ต่อให้เธอเสียงดังเท่าไหร่ ก็คงดังไปไม่ถึงเขาอยู่ดี “ฉันเจ็บรู้ไหม เจ็บจนไม่อยากหายใจแล้ว!” สลิสาปาดน้ำตาทิ้งเสีย ยามที่ความมืดมิดคลี่คลุมผืนฟ้า เธอลุกยืนแล้วหันมองรอบกาย มีนักท่องเที่ยวหลายคนเดินผ่านเธอไป อีกคนนั่งอยู่ข้างหลัง และอีกกลุ่มใหญ่กำลังเดินเข้ามา เธอเดินหนีพวกเขาไปช้าๆ เดินลงสู่อ้อมแขนของคลื่นลม ความเย็นชื้นสัมผัสปลายเท้า แต่กลับมิทำให้เหน็บหนาวเท่าหัวใจ ไม่รู้เพราะความเจ็บปวด หรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เข้าสู่ร่างกาย กำลังแรงใจถึงได้หดหาย เธอยังจำได้ถึงคืนวันดีๆ ที่มีร่วมกันกับชายคนรัก แต่ตอนนี้ เธอไม่สามารถรักเขาได้อีกแล้ว... “ทำไม? ทำไมต้องเป็นน้องของฉันด้วย ทำไม!” ถามไถ่กับคลื่นแรงที่กระทบกับท่อนขา เธอยังเดินสู่ทะเลช้าๆ ราวกับอยากให้ความโกรธเกรี้ยวของคลื่นหนาช่วยโอบรัดร่างกาย บางที...ถ้าเธอสิ้นลมหายใจ ความเจ็บปวดอาจหายไปก็เป็นได้ รอยยิ้มแสนเศร้าของสลิสายังกระจ่างบนหน้าในยามที่ท้องฟ้าไร้แสงตะวัน ร่างของเธอถูกคลื่นหนาม้วนตัวมาโอบรัด แน่นอนว่าในยามที่คลื่นสลาย ร่างกายของเธอก็หายไปจากผิวน้ำ ดำดิ่งสู่เบื้องล่างเหมือนถูกถ่วงไว้ด้วยก้อนหิน ความมืดมิดรายล้อมรอบกาย สลิสารับรู้ได้เพียงความเย็นเฉียบ ไม่มีเสียงใดให้ได้ยิน นอกจากเสียงหัวใจตัวเอง ที่ดังแผ่วลง...แผ่วลง...ทุกวินาที... ************ นิยายมี EBOOK วางขายที่ แอป MEB ราคา 99 บาทจ้า

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more