EP 1/4
1018 Words
“อะแฮ่ม! คือ...ขะ...ขอโทษ ฉัน...คงเมามากจริงๆ”
“นั่นแหละ ใจหายหมดเลยตอนที่ไม่เห็นทราย พักนี้มีเรื่องอะไรที่ไม่ได้บอกกันหรือเปล่าฮึ บอกแล้วไงว่าอย่าเก็บเอาไว้คนเดียว มีอะไรต้องเล่าให้กันฟังสิ หรือไม่จริง”
“อือ...” เธอตอบรับ อีกฝ่ายจึงยิ้มอบอุ่นมาให้
“กินมื้อเช้าซะ เดี๋ยวพาไปเดินเล่น”
ไม่บอกเปล่าๆ แต่ยกมือยีหัวกันอีก นี่เธอน่าเอ็นดูขนาดนั้นเลยหรือ ปีนี้เธออายุ สามสิบสอง แล้วนะ!
มื้อเช้าจบลงในเวลาถัดมา เขาพาเธอมาเดินเล่นดังว่า สองเท้าเปล่าเปลือยกำลังย่ำลงบนผืนทราย แต่มือข้างหนึ่งของเธอนั้นอยู่ในอุ้งมือเขา มันอุ่นจนร้อน
เขาจับมือกันไว้แน่นเชียว หากถามว่าเธอชอบอะไรในตัวเขา สิ่งแรกที่ประทับใจก็คือ...รอยยิ้ม
“มองแบบนั้นเดี๋ยวก็จับปล้ำซะหรอก”
“ฮะ?” เธอร้องออกมาอย่างอึ้งๆ ผู้ชายคนนี้นี่น้า คิดแต่เรื่องบนเตียงจริงๆ คนหื่น!
“ล้อเล่นน่า หึๆๆ แต่ถ้าทรายต้องการละก็ บนหาดนี้ก็ได้นะ เปลี่ยนบรรยากาศไง”
“ทะลึ่ง!”
เขายิ้มแป้นเมื่อโดนด่า ก่อนจะเอ่ยคำถาม
“แล้วงานเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยหรือเปล่า”
“หือ?”
“ก็งานไง”
สลิสาทำหน้าเลิ่กลั่ก รีบหันหน้าหนีก่อนที่เขาจะผิดสังเกต
“ก็เอ่อ...ก็ดี ไม่มีปัญหาอะไร”
“งั้นเหรอ ทำไมธามรู้สึกว่าทรายดูเศร้ายังไงก็ไม่รู้”
“ปะ...เปล่า เปล่านี่ เศร้าอะไร มีความสุขจะตาย” เธอโป้ปด
“โอเค...ไม่เศร้าก็ไม่เศร้า แต่ว่า...อยากเล่าอะไรไหม”
คำถามนั้นดังแทรกเสียงลมและคลื่นแรง เธอเหลือบมองเขา แลเห็นกรามแกร่งของคนที่ตัวสูงกว่า ตัดสินใจว่าจะเล่าอย่างไรดี ตอนนี้เธอคือทรายนะ คือคนที่เขาเข้าใจว่าเป็นทราย
“คือ...เพื่อนน่ะ”
“เพื่อน? ผู้หญิงหรือผู้ชาย อย่าบอกนะว่าผู้ชาย” เขาหน้าตึง ทำท่าขึงขังไม่พอใจ
สลิสาไม่รู้คิดอะไรอยู่ จู่ๆ ก็นึกชอบใจท่าทีที่คล้ายหึงหวงนั่น เขาไม่ได้หึงเธอเสียหน่อย เธอหึงทรายต่างหาก
“ผู้หญิง”
“คนไหนล่ะ ธามรู้จักไหม”
สลิสาหาทางออกเป็นการด่วน เธอควรตอบอย่างไรดี
“อ่า...ไม่รู้หรอก เพื่อนในเฟซน่ะ เขามาปรึกษา แบบว่าอกหักน่ะ ผู้ชายที่คบกันมานานกำลังจะแต่งงาน จบไม่ค่อยสวยนั่นแหละ แล้วเพื่อนคนนี้ก็...เอ่อ...ไม่อยากอยู่บนโลกแล้ว”
“โอ...ทำไมโง่จัง”
“ฮะ?”
“ก็จริงไหมล่ะ ในโลกนี้ไม่ได้มีผู้ชายคนเดียวซะหน่อย อีกอย่าง ถ้าผู้ชายคนนั้นรักเพื่อนของทรายจริง เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นหรอก”
สลิสาคิดตามก็เห็นว่าจริง ถ้าอีกฝ่ายหนักแน่นสักนิด เรื่องนี้คงไม่มีวันเกิดขึ้น และเธอคงไม่ต้องมาเดินจับมือกับคนแปลกหน้าอยู่บนเกาะที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยู่ตรงส่วนไหนของโลก
“เธอเจ็บน่ะ มันเหมือน...ถูกหักหลัง”
“สิ่งนั้นจะทำให้เพื่อนของทรายเข้มแข็งนะ ดีเท่าไหร่ที่พวกเขายังไม่ได้แต่งงานกัน เลิกกันเสียตั้งแต่ตอนนี้ดีแล้ว ถึงจะจบไม่สวยแต่ยังดีกว่าเลิกกันหลังแต่งงานแน่ๆ เชื่อสิ ไม่มีผู้ชายคนไหนแสนดีเท่ากับแฟนของทรายหรอกน่า”
พอได้ทีก็หาความดีเข้าตัว เหลือเชื่อจริงๆ ผู้ชายคนนี้
“เธอ...เคยฆ่าตัวตายครั้งหนึ่งด้วยแต่ไม่สำเร็จ”
“นั่นถือว่าโชคดี บนโลกนี้มีอะไรให้เรียนรู้อีกมาก ทำไมต้องเอาชีวิตที่เหลือไปทิ้งไปขว้าง ไปทำลายเพราะผู้ชายคนเดียวล่ะ ตัวของเราไม่ใช่ของเราสักหน่อย ร่างกายพ่อแม่ให้มา หัวใจนั้นพระเจ้าทรงมอบให้ เพื่อรักใครสักคน หากความรักครั้งนี้ไม่สมหวัง ทำไมเราไม่เปิดใจรับความรักครั้งใหม่จากใครสักคน จริงไหม”
“ก็จริง...”
“บอกเพื่อนนะว่าอย่าตัดโอกาสตัวเองเพราะผู้ชายคนเดียว ใครจะไปรู้ วันหนึ่งข้างหน้า เพื่อนของทรายอาจเจอผู้ชายแสนดี ผู้ชายที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเธอก็ได้”
“นั่นสินะ”
แม้ตอบว่านั่นสินะ แต่เธอกลับหาหนทางไม่เจอเลย เธอรักกับแฟนมานานมากนะ มากจนไม่รู้จะทำอย่างไรเมื่อถึงวันที่ต้องเลิกกัน นอกจากความเจ็บปวดมันคือความหวาดกลัว เธอจะเข้ากับผู้ชายคนใหม่ได้ดีไหม เขาจะเป็นคนอย่างไร จะใจดีเหมือนคนเก่า จะหล่อเหลาเหมือนเขาไหม ที่สำคัญก็คือ เธอจะรักเขาได้มากเท่ารักแฟนเก่าหรือเปล่า
“การฆ่าตัวตายไม่ใช่ทางออกของปัญหาหรอกนะ มันเป็นแค่ความคิดชั่วร้ายที่โผล่มาแวบๆ แล้วก็หายไป ทรายก็เหมือนกัน ถ้าวันไหนคิดว่าอยู่กับธามแล้วไม่มีความสุขก็รีบบอกนะ ถ้าเราสองคนกลายเป็นคนที่ไม่ใช่ของกันและกันขึ้นมา การทนอยู่ก็เหมือนการฆ่าตัวตายดีๆ นี่เอง”
เธอนิ่งงันยามได้ยินวาจาของธาม ลมแรงพัดมาไม่ขาดแต่ไม่อาจพัดเสียงอันอบอุ่นของเขาที่กำลังเอ่ยให้เธอได้ยิน บางทีเธอก็นึกอิจฉาทราย ทำไมผู้ชายแสนดีตรงหน้านี้ ถึงได้เป็นของหล่อน เธอโมเมได้ไหม ไหนๆ ก็นอนเตียงเดียวกันแล้ว เธอขอเป็นทรายตลอดไปได้ไหม
‘ไม่ได้หรอก’
อย่างน้อยสำนึกส่วนดีก็บอกเธอเช่นนั้น เธอไม่ได้มีแค่ตัวเอง ชีวิตของเธอยังเป็นของคนที่รักเธอ ธามพูดถูก การฆ่าตัวตายไม่ใช่ทางออกของปัญหา เอาเป็นว่าเธอจะรับเรื่องนี้ไว้พิจารณา
ภายในวันเวลาอันใกล้นี้ เมื่อหัวใจของเธอเข้มแข็งพอ เธอจะขอบอกธามเอง ว่าเธอ...ไม่ใช่ทราย
- Writer
