EP 2/1
750 Words
EP 2
เกาะนี้ราวกับภาพฝัน มองไปทางไหนก็มีเพียงผืนน้ำสีครามไกลสุดลูกหูลูกตา กลางวันเดินเล่นเก็บเปลือกหอย กลางคืนเขาชวนมาดูดาวด้วยกันบนนี้ บนห้องใต้หลังคาของบ้านหลังงาม
หลังคานั้นมีช่องกระจกใสขนาดเท่าบานประตูบานใหญ่ๆ แลเห็นดวงดาวระยับ บางคราวยังได้สัมผัสสายลมเย็นที่พัดเข้ามา มีเสียงคลื่นกระทบฝั่งดังคลอเคล้าสร้างบรรยากาศ
เธอมีเบียร์กระป๋องหนึ่งในมือ นั่งจิบไปเรื่อยๆ มากกว่าจะดื่มให้เมา ในขณะที่เขาเพียงแค่นอนเงียบๆ อยู่ข้างกัน เสียงลมหายใจเขาเข้าออกเป็นจังหวะ
ไม่รู้ทำไม เธอดันเงี่ยหูฟังแม้มันจะเบากว่าเสียงคลื่นก็ตาม
“ไม่อยากกลับกรุงเทพฯ เลย”
จู่ๆ เขาก็เอ่ย ใต้แสงจันทร์ริบหรี่เธอยังแลเห็นร่างเขารางเลือน เขาไม่ได้สวมเสื้อนอน บางทีเธอก็อยากรู้นักว่าพอลูบไล้สัมผัสจะหนั่นแน่นเหมือนเมื่อเช้าหรือเปล่า
อา...ให้ตายสิ สลิสา...ทำไมหล่อนหื่นล่ะ หล่อนเพิ่งอกหักมานะ
“อยากกอดก็กอด”
สลิสาสะดุ้งเสียงเขา เกลียดคนรู้ทันชะมัด เธอดื่มเบียร์จนหมดกระป๋องแล้วนอนลงบ้าง วาดแขนพาดบนอกเปลือยเปล่าอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ อกเปลือยแน่นๆ ราวกับหนุ่มน้อยวัยขบเผาะน่ะ เธอได้กำไรชัดๆ หึๆๆ สาแก่ใจอีช้อยยิ่งนัก!
“ธาม”
“อือ...”
“เพื่อนคนนั้นจะได้เจอคนดีๆ จริงเหรอ”
“ทำไมถึงไม่มั่นใจล่ะ คนบนโลกตั้งมากมาย ต้องมีสักคนที่เป็นคู่ของเรา เหมือนทรายกับธามไง”
สลิสาแอบค้อน อะไรดีๆ ก็พูดเข้าหาตัวเองตลอด
“แค่คิดว่า...มันยากน่ะ พวกเขารักกันมานาน แต่ว่าพอถึงวันหนึ่ง วันที่หัวใจเปลี่ยนไป วันเวลาที่ผ่านมาก็เหมือนว่าไม่ได้ช่วยอะไรเลย ความสัมพันธ์ที่ยาวนานไม่ได้หมายความว่าต้องจบแบบแสนสุข น่าสงสารเนาะ”
มีแรงขยับเบาๆ เหนือกระหม่อม เหมือนว่าเส้นผมของเธอกำลังถูกสางด้วยมือเขา มันเพลินดีนะ เหมือนเขากำลังกล่อม กำลังปลอบให้เธอผ่อนคลายอย่างไรก็ไม่รู้
“แต่เราสร้างมันขึ้นใหม่ได้นี่นา ความสุขไม่ได้ผูกติดไว้กับผู้ชายคนเดียวเสียหน่อย บอกเพื่อนทรายไปนะว่าเลิกทำร้ายตัวเองด้วยการคิดเรื่องแฟนเก่า เอาเวลามาหาแฟนใหม่ดีกว่า สร้างสรรค์กว่าเยอะ”
สลิสายิ้มขัน พูดน่ะง่าย แต่ไม่รู้จะทำได้ไหม คงต้องใช้เวลาสินะ ทว่าอย่างน้อยๆ ในตอนนี้ ตอนที่เธอยังเป็นทราย ความคิดเรื่องการฆ่าตัวตาย คงเลือนหายไปสักระยะ
“ไว้จะบอกเพื่อนคนนั้นก็แล้วกันนะ”
สิ้นคำกล่าวนั้นร่างของเธอก็ถูกกอดแรงๆ ช่างหัวศีลธรรมอันดีเถอะ เธอไม่สนแล้วว่าทรายจะเป็นใคร ตอนนี้เขาเป็นของเธอ ของเธอแค่คนเดียว
“อยากเห็นดาวชัดๆ ไหม มานี่สิ” เขาชวนแล้วลุกขึ้นก่อน ใช้เก้าอี้ตัวเตี้ยมาตั้งแล้วเหยียบขึ้นไปเพื่อเปิดบานกระจกให้เลื่อนออกกว้างกว่าเดิม “มาสิ มาตรงนี้”
เขากระโดดลงจากเก้าอี้แล้วกวักมือเรียกคนที่ยังนอนอยู่
สลิสาตามมาให้ไว แล้วเขาก็ย่อกายทำบางอย่าง
“ว้าย! ธาม!?” เธอร้องเสียงหลง ให้ตายเถอะ เขาให้เธอขี่คอ “จะตกไหมเนี่ย”
“ไม่หรอกน่า ทำอย่างกับไม่เคยไปได้ มานี่ทีไรก็ให้ขี่คอทุกที”
สลิสากลอกตามองบน ก็ฉันไม่เคยไงล่ะ ฉันไม่ใช่ทรายว้อย!
“ว้าว! เหมือนจะเห็นดาวชัดกว่าเดิมอีก”
เธอร้องออกมาอย่างทึ่งๆ ศีรษะส่วนหนึ่งโผล่พ้นหลังคาขึ้นมา เธอหลับตาลงเสีย สูดเอากลิ่นทะเลที่พัดมา สัมผัสสายลมที่พัดกระทบตบหน้าแล้วรู้สึกดีอย่างประหลาด นี่สินะ ความรู้สึกของการมีชีวิต ยังมีที่ที่สวยงามบนฟ้านั่น มีแสงดาวกระจ่างฟ้า เหมือนดาวทุกดวงกำลังอวยพรให้การมีชีวิตอยู่ของเธอ
แล้วในจังหวะที่เธอกำลังเคลิ้มฝัน บางอย่างที่เบื้องล่างก็ผิดปกติ เหมือนว่าบั้นท้ายจะถูกยกขึ้น ก่อนที่มันจะสัมผัสกับความเย็น ให้ตายเถอะ! เอากางเกงคืนมานะ!
“จะทำอะไร? เดี๋ยวตก!”
“ชู่ว์...เอาหน้าออกไปข้างนอก”
- Writer
