EP 2/3
735 Words
กรุ๊งกริ๊งๆ กรุ๊งกริ๊งๆ
เสียงโมบายเปลือกหอยกระทบกันตามแรงลม วันที่สองแล้วที่เธอตื่นมาพร้อมกับเสียงกรุ๊งกริ๊งนั่น บานหน้าต่างยังถูกเปิดไว้ เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังแว่วมา นาฬิกาเรือนใหญ่ยังวางตั้งอยู่ที่เดิม รวมถึงกุญแจพวงเล็กๆ นั่นด้วย
เช้าวันนี้...หัวใจของเธอที่เคยปวดหนึบเหมือนจะถูกเสียงคลื่นค่อยๆ กลืนกิน หากถามว่ายังเจ็บไหม เจ็บสิ เจ็บทุกคราวที่นึกถึงแฟนเก่า แต่ว่า...ความเจ็บกลับถูกทำให้เบาบางด้วยเสียงของธาม อ้อมกอดเขาและรอยยิ้มของเขา ตอนนี้ธามไม่ได้นอนอยู่ข้างเธอ แต่เธอรู้ว่าเขาอยู่ไหน ในบ้านหลังใหญ่ที่มีเพียงพวกเธอ มันเหมือนการมาดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ดีๆ นี่เอง
เสียงเดินเบาๆ ดังขึ้นที่ด้านหลัง ธามยิ้มให้กับแก้วน้ำส้มตรงหน้า บรรจงรินมันแล้วหันมาหาคนที่กำลังเดินลงมาจากชั้นบน
“หลับสบายไหม”
“สบายมาก แต่เมื่อยไปหน่อย” ตอบเขาแล้วยิ้มให้ ธามเดินมาหาเธอ กอดเธอไว้แล้วจุมพิตที่หน้าผาก เธอรู้สึกเหมือนเขาเอาขนมปังปิ้งมาอังที่หน้าผาก มันทั้งอุ่นทั้งหอมเลยล่ะ
“ถ้าไม่อยากเมื่อยก็ต้องออกกำลังบ่อยๆ สิ เดี๋ยวธามสอนให้ ขยันฝึก เดี๋ยวก็ชิน”
“เชอะ! ทะลึ่งจริงๆ”
“ไม่ทะลึ่งก็ไม่ได้กอดทรายน่ะสิ”
“พอแล้ว พูดอะไร เขินนะ” บอกเขาแล้วกุมแก้มอันร้อนผ่าว ธามหอมแก้มเธออีกฟอดใหญ่ เลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่ง ก่อนที่มื้อเช้าจะเริ่มขึ้น แน่นอนว่าธามเป็นคนทำ
เรากินมื้อเช้ากันอย่างเอร็ดอร่อย เขายังเพียรถามเรื่องเพื่อนคนนั้นของเธอ เหมือนว่าเขากำลังปลอบใจเจ้าหล่อนอยู่ และน่าดีใจไหมเล่าที่เธอรู้สึกดีเสมอยามได้ฟังคำปลอบเหล่านั้น บอกแล้วว่าเขาเหมือนแสงสว่างให้กับชีวิตอันมืดมนของเธอ
พอเสร็จจากมื้อเช้าก็เหมือนเมื่อวานนี้ มีตะกร้าใบเล็กๆ ที่ธามช่วยถือ เขาพาเธอออกมาเก็บเปลือกหอย แต่น่าตีไหมล่ะ แทนที่จะเก็บมาร้อย เขากลับเก็บมันแล้วไปเทลงทะเล ช่างเป็นคนดีเหลือเกินพ่อคุณ
“อยากได้ม่านเปลือกหอยนี่นา จะเทคืนทำไมก็ไม่รู้”
“เดี๋ยวซื้อให้น่า ม่านเปลือกหอยปลอมๆ มีตั้งเยอะ จะเอาของจริงไปทำไม สงสารมัน ให้มันอยู่กับบ้านมันเถอะ”
นั่นเป็นคำตอบที่สลิสาได้ยินแล้วได้แต่แอบเบ้ปาก บางทีธามก็แสนดีเกินไปนะ
“เมื่อไหร่เรือจะมา”
“น่าจะพรุ่งนี้หรือไม่ก็มะรืน ทำไมล่ะ”
“เปล่า...กลัวของกินหมดน่ะ”
เขายิ้มหัวยามได้ยินเธอเอ่ย
“ไม่ต้องกลัวนะ ธามปีนต้นไม้เก่งมากขอบอก”
ชายหนุ่มว่าแล้วชี้ให้ดูต้นมะพร้าวที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะวิ่งไปหามันแล้วสวมร่างเป็นเจ้าจ๋อปีนขึ้นไปอย่างไว ทว่าเขาคงลืมว่าตัวเองเป็นมนุษย์
ตุ้บ!
“อ๊า! หลังๆๆ หลัง!”
“ฮ่าๆๆ สมน้ำหน้า ไม่เจียมสังขารจริงๆ”
สลิสายืนหัวเราะเจ้าจ๋อจำเป็น เดินเท้าเปล่าผ่านเม็ดทรายสีขาวเนียนไปหาคนที่นอนหงายอยู่ใต้ต้นมะพร้าว เขาทำหน้าเหยเก ตำแหน่งที่ตกลงมาไม่สูงนักหรอก แต่การเสแสร้งว่าเจ็บนี่โอเว่อร์จริงๆ
“คนเจ็บยังจะมาล้ออีก ดึงหน่อยสิ ดึงๆๆ” เขาอ้อน
สลิสายิ้มขัน ยื่นมือไปให้เขาจับ ทว่าแทนที่อีกฝ่ายจะดึงกายขึ้นมา กลับดึงเธอลงไปเสียอย่างนั้น
ตุ้บ!
“อ๊าย! เจ็บก้น!”
“ฮ่าๆๆ สม! อยากหัวเราะกันดีนัก”
“อีตาบ้าเอ๊ย! เล่นอย่างนี้ใช่ไหม! อยากโดนตีเหรอ นี่แน่ะ! นี่แน่ะ!
เผียะ! เผียะ!
เสียงฝ่ามือน้อยฟาดลงยังท่อนแขนแกร่ง ทว่าคนถูกฟาดกลับมิได้ร้องโอดโอย เขาชอบที่ถูกลงทัณฑ์ เพราะวินาทีถัดมา แก้มนุ่มๆ ของหล่อนก็ถูกเขาครอบครอง
ฟอด!!!
เสียงหอมแก้มแรงๆ ดังแทรกเสียงคลื่น สลิสาได้แต่ร้องกรี๊ดๆ อยู่ใกล้เขาทีไรได้เปลืองตัวทุกที แต่ว่า...ถึงจะเปลืองตัวไปนิดก็ไม่ได้นึกเคืองหรอกนะ กลับพอใจ กลับยิ้มได้ กลับมีความสุขขึ้นมา...
- Writer
