สลิสาเดินลงมาช้าๆ มีสมาร์ตโฟนอยู่ในมือ เธอส่งมันเข้าไว้ในกระเป๋ากางเกงขาสั้นที่สวมอยู่ มองไปเบื้องหน้ายังเห็นแผ่นหลังของธาม เขากำลังสะบัดพู่กันเขียนรูป โดยไม่รู้เลยว่าได้ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งรู้สึกเช่นไร มันยิ่งกว่าความโกรธ มันคือความผิดหวัง มันคือ...ความรู้สึกที่ทำให้ใจนี้...ทรมาน
“คุย...กันหน่อยได้ไหม”
ถาดสีในมือเขาถูกวางลงในตอนนั้น เธอเดินไปนั่งยังโต๊ะที่นั่งกินข้าวกับเขาทุกมื้อ เขาเดินมาหา สีหน้านั้นไร้รอยยิ้ม พวกเธอจ้องตากันเนิ่นนาน มีคำถามที่เธออยากถาม แต่ทำใจยากนักกว่าจะเอ่ยมันออกมาได้ เธอส่งสมาร์ตโฟนเครื่องนั้นให้เขา เขาไม่ได้ตกใจแม้แต่น้อย ราวกับว่ารออยู่ ราวกับว่ารอให้เธอได้พบกับมัน
“รู้แล้ว...สินะ”
เธอพยักหน้าแทนคำตอบ
“มีโทรศัพท์อยู่ในห้องนั้น แล้วก็...มีสัญญาณด้วย”
ความเงียบงันดังกระหึ่มในทันใด เหมือนว่าเขากำลังสำนึกผิดอยู่
“คุณ...อายุเท่าไหร่คะ” ถามออกไปอย่างห่างเหิน เหมื
