ความเงียบงันดังกระหึ่มตั้งแต่ช่วงเช้ากระทั่งบ่าย แสงตะวันสีส้มจัดกำลังอาบไปกับผิวน้ำ มันเปล่งประกายราวกับอัญมณีมีราคา แต่สลิสาหาได้ยินดีกับมันไม่ เธอกำลังรู้สึกเหมือนอกหักซ้ำๆ ตั้งใจมาเที่ยวทะเลเพื่อรักษาแผลใจ แต่กลับได้แผลใหม่เป็นของฝาก ตอนนี้เธอยืนอยู่บนท่าเรือแห่งหนึ่ง เรือลำงามของธามแล่นมาส่งเมื่อสิบนาทีก่อน เขาส่งม้วนกระดาษมาให้เธอ
“เก็บไว้เป็นที่ระลึกนะ แล้วก็...อยากให้รู้ว่าผมก็เสียใจ ไม่อยากโกหกว่ายังลืมทรายไม่ได้ แต่ว่า...สองสามวันที่ผ่านมา ภาพคุณก็ตราตรึงในใจผมเช่นกัน”
เธอรับม้วนกระดาษนั้นมา ตั้งใจว่าจะไม่มีวันเปิดมันเด็ดขาด เพราะเพียงแลเห็นมัน เธอก็คงต้องคิดถึงเขา
“ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉัน สามวันที่ผ่านมา หวังว่าฉันจะตอบแทนให้นายมากพอ” เอ่ยคล้ายประชด ใช่...เธอให้เขาไปมากกว่าร่างกายด้วยซ้ำ
“เรา...จะได้เจอกันอีกไหม” เขาถาม
น้ำเสียงอย่างนั้นสลิสาจำได้ขึ้นใจ ดวงตาเขามีแววอาลัยอาวร
