สลิสาเฝ้ามองน้องรักกับเจ้าบ่าวบนเวที พวกเขามีรอยยิ้มให้กัน เป็นรอยยิ้มแห่งความสุขที่เธอเคยปรารถนา แต่ว่า...มันดีแล้ว ที่รอยยิ้มนั้นปรากฏบนใบหน้าของคนเป็นน้อง คนเป็นพี่ ย่อมต้องเสียสละเสมอ และเธอกำลังทำมันอยู่
เสียงเพลงแว่วหวานในงานแต่งยังดังตามมา แต่ยังดังไม่พอที่จะกลบเสียงซุบซิบนินทาที่อยู่ข้างหลัง เธอรู้ว่าได้ตกเป็นจำเลยในหัวข้อสนทนาของคนเหล่านั้น แต่จะทำอย่างไรได้ ทุกอย่างคือความจริงนี่นา
แล้วแรงบีบเบาๆ ก็บีบมือเธอแรงขึ้น กระบอกตาของเธอเริ่มร้อนผ่าว ยิ่งตอนที่คนบนเวทีกำลังจุมพิตดูดดื่มเธอก็ยิ่งอยากปล่อยโฮออกมา แต่เธอทำไม่ได้ เธอทำได้แค่ยิ้มให้พวกเขา ในขณะที่น้องรักส่งกระดาษเช็ดหน้ามาให้
“พี่...ไหวไหม”
แป้งหอมถามเธออีกคราหนึ่ง เจ้าตัวยังทำอย่างที่รับปากไว้ ยังอยู่ข้างเธอ กุมมือเธอไว้ คอยดูแลเผื่อว่าเธอจะเป็นลมล้มพับไปในนาทีใดนาทีหนึ่ง แต่ไม่หรอกแป้งหอม พี่สาวคนนี้อาจเสียใจที่เสียคนรั
