“ไม่รู้สิ รูปสวยดีเลยซื้อมา” ช่างเป็นคำโป้ปดที่น่าเชื่อถือ พอบอกเสร็จก็ลงมือกินมื้อเช้าบ้าง เธอยังมีงานที่ต้องทำในช่วงบ่าย การเป็นนักเขียนนิยายที่รายได้ไม่แน่นอน ทำให้เธอต้องขยันให้มากเพื่อที่รายรับจะได้พอกับรายจ่าย
แป้งหอมนั่งลงตรงข้ามพี่สาว พิจารณาหน้าตาอีกฝ่ายแล้วยิ้มออกมาเช่นกัน
“ดีใจจังที่พี่ไม่เศร้าแล้ว”
“เศร้าสิ แต่ว่า...ถ้ามัวแต่เศร้าคงไม่มีเงินจ่ายค่าชุดครุยให้น้องสาวน่ะ เลยต้องขยันหน่อย”
“หนูจะเอาเกียรตินิยมมาฝากพี่” คนเป็นน้องโอ้อวด
“เชอะ จบพร้อมเพื่อนก็ดีเท่าไหร่แล้ว รีบๆ จบแล้วออกมาหาเงินใช้เองเถอะ เหนื่อย”
“โอ๊ย...พี่อะ ทีพี่ป้องไม่เห็นบ่นอย่างนี้เลย”
“รายนั้นเขาหาเงินเรียนมหาวิทยาลัยเองนี่นา ไม่เหมือนเราหรอก ขอพี่ทุกบาท”
“ก็หนูเป็นน้องสุดท้อง แถมเป็นผู้หญิง ให้ออกไปทำงานพาร์ตไทม์ดึกดื่น อันตราย” คนเป็นน้องยกเหตุผลมาอ้าง แม้จะมีเหตุผลกึ่งหนึ่งแต่คนเป็นพี่รู้แล้วว่าน้อ
