“ไม่เจอกันดีที่สุดแล้วน่า” บอกตัวเองอย่างนั้นแล้วยิ้มออกมาอย่างปลดปลง แต่ทว่า
“ลิสา?”
“อ๊ะ!?” สลิสาสะดุ้งโหยง หันมาหาคนที่เรียกตนอยู่ โธ่เอ๊ย เดินเลยไปแล้วก็เลยไปสิ จะย้อนกลับมาเพื่อ!?
“มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย” หมอธามถามอย่างตื่นเต้นยินดี
“ก็เอ่อ...สักพักแล้ว จะกลับแล้วล่ะ นาย...เอ่อ...จะไปตรวจคนไข้เหรอ”
“เปล่า ช่วยนักเรียนแพทย์อยู่ด้านโน้นน่ะ” บอกหล่อนแล้วชี้มั่วๆ ไปข้างหลัง สองตาจ้องอยู่ที่วงหน้าอิ่มเอิบของว่าที่คุณแม่
ยิ่งฟังสลิสายิ่งมุ่นคิ้ว ตกลงเขาเป็นหมอแน่หรือเปล่า ทำไมไม่อยู่กับที่ ทำไมไม่อยู่ประจำที่ห้องตรวจ ช่วยคนนั้นคนนี้ไปเรื่อย
“อ่า...งั้นเหรอ โอเค สวัสดี ไปนะ”
หมับ!
“เดี๋ยว!”
“อะไรเล่า”
“จะไปไหน”
“ก็กลับน่ะสิ เหนื่อยนะ มาตั้งแต่เช้า จะสิบโมงแล้วเนี่ย ง่วงนอน” บอกเขายืดยาวด้วยไม่อยากให้เขารั้งให้อยู่ เธอไม่มีอะไรจะคุยด้วย เธอกลัวว่าเขาจะพูดถึงเรื่องเมื่อวาน เรื่องจ
