หลังจากอาบน้ำเสร็จเทียนไขก็ไม่เห็นม่านเมฆอยู่ในห้อง เธอเดินออกมาข้างนอกแล้วก็พบว่าเขากำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ในครัว
ดวงตาคู่สวยจ้องไปยังอาหารหลายอย่างที่อยู่บนโต๊ะ สลับกับมองคนที่กำลังจัดเรียงทุกอย่างตรงหน้า
“คุณเมฆทำกับข้าวเองเหรอคะ”
“เปล่า พี่ยังเจ็บอยู่ ทำไม่ไหวหรอก กับข้าวพวกนี้ใช้ลูกน้องซื้อเข้ามาให้” เขาตอบพร้อมกับหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ แล้วก็พยักหน้าให้เธอมานั่งอีกฝั่งตรงข้ามกัน
“ลูกน้องก็มีตั้งเยอะ เมื่อคืนแทนที่จะเรียกมาเฝ้า” เธอบ่นออกไปอย่างไม่จริงจังนัก แต่สายตากลับกำลังมองอยู่ที่อาหารตรงหน้า
“ไอ้พวกนั้นนอนกอดได้ซะที่ไหน”
“ทำไมจะไม่ได้คะ แค่คุณเมฆสั่งให้ลูกน้องขึ้นมานอนบนเตียงนิ่ง ๆ ให้คุณเมฆกอด แค่นี้ทุกคนก็พร้อมทำตามแล้วค่ะ” เธอไม่ได้พูดอะไรผิด ลูกน้องของเขากล้าขัดคำสั่งนายเสียที่ไหนล่ะ
“มันไม่เหมือนกัน”
ม่านเมฆพูดออกมาเพียงแค่นั้น แล้วก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ ตลอด
