หญิงสาววัยสิบเก้าปีพนักงานเพียงคนเดียวในร้านขนมเค้ก กำลังชะเง้อคอมองดูโต๊ะที่เคยมีลูกค้าคนหนึ่งมานั่งเป็นประจำ แต่เธอไม่เห็นเขามาร่วมเดือนแล้ว สีหน้าดูกระวนกระวายใจ เป็นห่วงราวกับสนิทกันมาก่อน
“แพรว มองอะไร พี่เห็นมองแต่โต๊ะตัวเดิม แล้วก็ทำหน้าไม่สบายใจอยู่ได้” เทียนไขเอ่ยถามขึ้น เมื่อมองดูลูกน้องตัวเองอยู่นาน
“พี่เทียน คุณคนนั้นไม่มาเกือบเดือนแล้วนะคะ แพรวว่า ต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับพี่เขาแน่เลยค่ะ” ได้ยินคำตอบมาแบบนั้นเทียนไขก็ได้แต่แอบยิ้มแล้วก็ส่ายหัวเล็ก ๆ
“ดูท่า คุณคนนั้นคงจะเป็นลูกค้าคนโปรดของแพรวนะ”
เธอถามออกไป แต่ก็รู้อยู่แล้วว่าช่วงนี้ม่านเมฆคงไม่ได้มาที่ร้านบ่อย ๆ อาการบาดเจ็บเพิ่งจะฟื้นตัว แถมยังมีงานที่ต้องสะสางอีกเป็นกอง
“ไม่ถึงขนาดนั้นสักหน่อยพี่เทียน แค่คนที่เคยเห็นหน้าประจำ พอหายไปก็รู้สึกว่าอาจจะป่วย หรือเกิดอุบัติเหตุ”
“เดาแม่น” ประโยคนี้เทียนไขพูดกับตัวเองเพียงเบา
