ระหว่างทางขณะนั่งรถเพื่อไปยังเมืองเวนิส แอนนิก้าก็หันทางนั้นทีทางนี้ที ดูราวกับเด็ก ๆ ที่กำลังจะได้ไปเที่ยวสวนสนุกครั้งแรกและท่าทางน่าเอ็นดูนั้นก็อยู่ในสายตาของคาลอสและดิลลอนตลอดเวลา เพียงแต่ชายทั้งสองมองเธอด้วยสายตาคนละความหมาย
จนเมื่อรถคันหรูพามาถึงห้างใหญ่ที่เพิ่งเปิดใหม่ในเวนิส แอนนิก้ารีบลงจากรถไปโดยไม่รอให้ใครมาเปิดประตูให้
“โอ้โห ! ที่นี่ใหญ่มากเลยค่ะ ใครเป็นเจ้าของที่นี่ต้องรวยมากแน่ ๆ” คาลอสที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยกยิ้มมุมปากให้กับความซื่อจนเซ่อของเธอ
“เธอไม่รู้เหรอว่าเจ้าของที่นี่คือใคร ?” ดิลลอนขยับเข้ามาใกล้ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา
“ไม่รู้ค่ะ ใครคะ”
“นู่นไง เธอนั่งรถมากับใครล่ะ” เขาพูดพลางพยักเพยิดไปทางคาลอสที่ออกเดินเข้าไปในตัวห้างแล้ว แอนนิก้าที่ได้ยินก็ทำตาโตเป็นไข่ห่าน เธอรู้ว่าเขารวย… แต่ไม่รู้ว่าจะรวยถึงขนาดมีห้างในเวนิส
เมื่อเข้าไปภายในห้างแล้วแอนนิก้าก็ยิ่งตื่นตาตื่นใจกว่
