แม่บ้านวัยใสกับเจ้านายมาเฟีย

บทที่ 4 ผู้หญิงเอาแต่ใจ

รถหรูแล่นมาจอดหน้าตึกใหญ่ระฟ้าแห่งหนึ่งใจกลางเมืองหลวง คาลอสก้าวลงจากรถด้วยท่าทางน่าเกรงขาม สง่างามจนสาวน้อยสาวใหญ่ที่เห็นพากันหันมองตาลุกวาว

“นายใหญ่” ดิลลอนเอ่ยเรียกจากในรถ พร้อมส่งช่อดอกไม้ขนาดใหญ่ให้กับเจ้านาย คาลอสรับมาถือไว้และเดินเข้าไปในตัวตึกตามลำพัง

ตลอดทางที่เขาขึ้นลิฟท์มายังชั้นสิบสอง ก็มีสายตามากมายหลายสิบคู่ที่มองมาด้วยความเพ้อฝันว่าได้เป็นเจ้าของช่อดอกไม้ในมือของเขา

“สวัสดีครับ คุณคาลอส วันนี้มารับเชียร่าด้วยตัวเองเลยเหรอคะเนี่ย เชิญทางนี้ค่ะ” ผู้จัดการกองถ่ายสาววิ่งมาต้อนรับคาลอสด้วยท่าทางดีใจ ก่อนจะเดินนำเขาไปยังส่วนพักรับรอง

“เชียร่ากำลังถ่ายชุดสุดท้ายอยู่ค่ะ อีกสักพักก็คงเสร็จแล้ว คุณคาลอสรออยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ” เธอพูดและเดินกลับออกจากห้องไป คาลอสไม่พูดและไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ทั้งนั้น เขาโยนช่อดอกไม้ลงกับโซฟาอย่างไม่ไยดี ก่อนจะทิ้งตัวลงข้าง ๆ ช่อดอกไม้และหลับตาลง

‘ป่านนี้ยัยนั่นจะเรียนรู้งานจากโซเฟียได้แค่ไหนแล้วนะ’

จู่ ๆ ห้วงความคิดก็ไหลย้อนกลับไปหาแอนนิก้าเสียอย่างนั้น ทำให้คาลอสต้องรีบหาเหตุผลมารองรับความคิดของตัวเองทันทีว่าทำไมถึงต้องนึกถึงเด็กสาวด้วย

‘ก็แค่อยากให้ยัยนั่นทำงานให้คุ้ม จะได้ไม่ต้องอยู่ใช้หนี้นาน ๆ ให้รำคาญลูกตาเท่านั้น’

ไม่นานนักเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น คาลอสลืมตาขึ้นก็พบว่าเชียร่ายืนอยู่ตรงหน้าในชุดลายเสือสีดำ

“คาลอส” เสียงหวานออดอ้อนเขา พลางนั่งลงบนตักกว้างของเขาด้วยท่าทียั่วยวน

“ไม่เห็นต้องเหนื่อยขึ้นมารับเชียร่าถึงบนนี้เลยนี่คะ เดี๋ยวเชียร่าลงไปเองก็ได้ เชียร่าไม่อยากให้คุณเหนื่อย เพราะเดี๋ยวเราก็ต้องไปช็อปปิ้งต่ออีก” เชียร่าจีบปากจีบคอพูด และใช้จมูกโด่งวนเวียนอยู่ที่แก้มของเขา

“เพื่อคุณ ผมไม่เหนื่อยหรอก ถือซะว่าเป็นการลงทุนเพื่อให้ได้คุณมายังไงล่ะ” คาลอสกดริมฝีปากตัวเองลงบนเรียวปากนุ่ม ดูดดึงจนริมฝีปากของหญิงสาวบวมเจ่อ ลิ้นร้อนชอนไชเข้าไปในโพรงปากหวานและจูบซับอีกรอบ ก่อนจะถอนริมฝีปากออกมา

ช่างเป็นจูบที่เร่าร้อนและดุดันตามนิสัยของชายหนุ่มเสียจริง ๆ

“ถ้าอย่างนั้นเราไปกันดีกว่าค่ะ เขียร่าหิวแล้ว” ร่างโปร่งอย่างนางแบบสาวลุกขึ้นยืน

ขณะเดียวกันคาลอสก็อาศัยจังหวะที่เชียร่าหันไปทางอื่น ถุยน้ำลายทิ้งลงถังขยะใกล้ ๆ และเช็ดปากตัวเองด้วยความรังเกียจ ก่อนจะลุกเดินตามเธอไป

เชียร่าเดินควงแขนคาลอสด้วยความภาคภูมิใจว่าตนเองเป็นคนรักของหัวหน้ามาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ใบหน้าหยิ่งยโสเชิดขึ้นจนน่าหมั่นไส้

“อ้าว วันนี้คุณไม่ได้ขับรถมาเองเหรอคะ” เธอบ่นเมื่อเห็นว่าเขาเอารถลีมูซีนมารับเธอ แทนที่จะเป็นซูเปอร์คาร์คันสวย ๆ ที่เขาเพิ่งซื้อเมื่อไม่กี่วันก่อน

“ผมเหนื่อย ๆ น่ะ ก็เลยไม่อยากขับเอง” เมื่อได้ยินคำตอบ เชียร่าก็ถอนหายใจอย่างแรง ก่อนจะก้าวขาขึ้นรถไปด้วยความไม่พอใจนัก

‘อุตส่าห์นัดให้ปาปารัสซี่มาดักถ่ายรูปฉันกับซูเปอร์คาร์ ดันจะมาเหนื่อยอะไรวันนี้!?’

และเมื่อ้ห็นว่าบนรถมีดิลลอนอยู่ด้วยก็ยิ่งทำให้นางแบบสาวรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก

“ไหนว่าเราจะไปกันสองคนไงคะ ทำไมหิ้วพวกลิ่วล้อชั้นล่างมาด้วย เชียร่าอึดอัด”

“พอดีผมต้องคอยคุ้มกันคุณคาลอสจากพวกไม่หวังดีน่ะครับ แต่ไม่ต้องห่วง ผมจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคุณเชียร่าอย่างแน่นอน” ดิลลอนส่งยิ้มร้ายให้กับเชียร่า แต่เมื่อเห็นว่าคาลอสส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามปราม เขาก็ก้มหน้าอยู่กับสมุดของตัวเองต่อไป

รถหรูคันงามแล่นมาจอดที่โซนจอดรถ VVIP ของห้าง คนขับรถกุลีกุจอลงมาเปิดประตูให้กับนายใหญ่และเชียร่าทันที เมื่อเท้าจรดลงกับพื้นแล้วเชียร่าก็เชิดหน้าขึ้นราวกับว่าเธอคือสตรีสูงศักดิ์ก็ไม่ปาน

“ไปกันเถอะค่ะคาลอส เชียร่ามีหลายอย่างต้องซื้อ” ว่าแล้วเธอก็ควงแขนของเขาและเริ่มออกเดิน ไม่ว่าจะผ่านร้านไหน ขายอะไร เธอเข้าแทบทุกร้าน และซื้อของติดมือกลับออกมาด้วยทุกร้าน ฝ่ายคาลอสก็มีหน้าที่แค่ตามจ่ายเงินที่เธอซื้อเอาไว้ ส่วนดิลลอนกับคนขับรถก็ช่วยกันหอบข้าวของของแม่นางแบบอย่างไม่เต็มใจนัก

“อุ๊ย ร้านเพชรนี่นา” เป็นอีกครั้งที่เธออุทานแบบนี้ คาลอสก็ทำเพียงแค่เดินเข้าไปในร้านกับเธอ ปล่อยให้ดิลลอนและคนขับรถนั่งพักรออยู่หน้าร้าน

“ขอลองวงนี้หน่อยซิ” นิ้วเรียวชี้ไปที่แหวนวงแล้ววงเล่า ก่อนจะหันมาทำหน้างอใส่คาลอส

” คุณไม่คิดจะซื้อแหวนเพชรให้เชียร่าบ้างเหรอคะ”

“คุณก็กำลังเลือกอยู่ไม่ใช่เหรอ” เขาเดินเข้ามาหา พร้อมรอยยิ้มอย่างเอาใจ

“แต่คุณก็ไม่เคยคิดจะซื้อให้เชียร่าเลยนี่คะ ถ้ามีหนุ่ม ๆ คนอื่นซื้อให้เชียร่าก่อน คุณจะว่าไงล่ะคะ” พูดพลางเดินออกจากร้านไป โดยไม่หันมาสนใจคาลอสอีกเลย เมื่อดิลลอนเห็นสถานการณ์อย่างนั้นก็รีบปรี่เข้ามาหา

“เธอเป็นอะไรไปอีกล่ะ”

“เธออยากให้ฉันซื้อแหวนเพชรให้ แต่ฉันไม่เคยซื้อให้มาก่อนไง” เขาถอนหายใจเฮือกหนึ่งอย่างเอือมระอา พลางบอกให้ดิลลอนตามเชียร่าไป ส่วนตัวเองหันไปคุยกับเจ้าของร้านเพชรต่อ

“เมื่อกี้คุณเชียร่าใส่ไซซ์อะไร และลองแบบไหนไว้บ้าง จัดการเตรียมของให้เรียบร้อย ผมจะให้คนมารับ” เจ้าของร้านรีบคำนวณค่าแหวนเพชรทั้งหมดทันที คาลอสเห็นจำนวนเงินก็นึกเสียดายนักที่ต้องมาจ่ายอะไรมากมายขนาดนี้ แต่เพื่ออนาคตเขาก็ถือว่ามันคุ้ม มือหนาล้วงหยิบเช็กในกระเป๋าเสื้อและกรอกจำนวนเงินลงไป และเดินออกจากร้านไปอีกคน

บนรถหรู เชียร่าเอาแต่กอดอกและมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนเด็กที่ถูกขัดใจ คิ้วสวยขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบว์

“นี่คุณจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอคาลอส” เมื่อเห็นว่าทางที่รถกำลังแล่นไป เป็นทางกลับไปยังคอนโดของตัวเอง เชียร่าก็แหวขึ้นมาทันที

“ผมคิดว่าคุณอาจจะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว และผมเองก็มีงานต้องไปจัดการ คุณไปพักผ่อนเถอะนะ” คาลอสตอบแบบไม่หันมามองเธอ ก่อนจะแสร้งหันไปคุยงานกับดิลลอนถึงนัดตอนเย็นที่ไม่มีอยู่จริง ดิลลอนที่รู้ทันก็รับมุกได้เป็นอย่างดี ทำให้เชียร่าไม่สามารถโต้เถียงอะไรได้อีก

จนเมื่อรถจอดลงที่หน้าคอนโดของเชียร่าแล้ว ดิลลอนก็เป็นฝ่ายอาสาจะถือของขึ้นไปส่งให้ แต่เชียร่าปฏิเสธและยิ่งได้เห็นว่าคาลอสไม่มีท่าทีจะไปส่งเธอด้วยตัวเอง เชียร่าก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเป็นเท่าตัว

“นายคิดจะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไร” หลังจากรถออกแล้ว ดิลลอนก็เอ่ยถามผู้เป็นทั้งเพื่อนและเจ้านายในเวลาเดียวกัน

“จนกว่าฉันจะพอใจ” ไม่มีใครรู้ว่าคาลอสยอมคบกับเชียร่าไปทำไม ทั้งที่ใคร ๆ ก็ดูออกว่าเขาไม่ได้พิศวาสหรือรักใคร่ในตัวเชียร่าเลย ออกจะเอือมระอาเสียด้วยซ้ำ